La volo malaperi (enhav-averto: seksperforto, torturo, sektoj, senhejmeco, transfobio, psikiatrio, drogoj)

Enhav-averto: seksperforto, torturo, sektoj, senhejmeco, transfobio, psikiatrio, drogoj.

La 11-an de marto 2011, mi estis seksperfortita kaj torturita dum horoj kaj horoj, fare de cisgenra virino; ankoraŭ hodiaŭ restas cikatroj. Mi kulpis min pro mia propra seksperfortiĝo dum jaroj, do mi klopodis trovi ian religion… tiun saman marton, mi iĝis ano de la Bahaa Kredo, kiun mi forlasis nur kelkajn monatojn poste pro ties malsubteno de GLAT-aj rajtoj. Dum mia mallonga aneco en la kredo, mi eklernis Esperanton. Tiam mi estis tre psike damaĝita, kiel nun, sed ankaŭ nekonscia pri mia propra traŭmato. Mi estis enŝranka transseksulo tiam, antaŭ-hormon-terapia, kaj mi konsideris mian transseksecon nur plua malmoralaĵo mia, kiu kaŭzis ke mi suferis la seksperforton. Mi bone scias hodiaŭ, ke tio estas rubaĵo, sed mi ne sciis tion tiam.

La postan jaron mi devis ĉesi severan substancan dependecon, do mi aniĝis en sekto, kiu pretendis la kapablon kuraci min. Mi ja ĉesis la dependencon, sed ili samtempe informis min, ke mi havis nenian individuan potencon, ke mi bezonis ilin. Ili devigis min konfesi diversajn aferojn pri mia pasinteco, kaj “konfirmis” mian senton de kulpeco pri mia seksperfortiĝo. Ili diris al mi, ke mia transsekseco estis parto de mia “malsano,” ke ĝi estis spirita problemo. Mi plu prokrastis hormon-terapion.

La 25-an de decembro 2013, mi klopodis kaj malsukcesis mortigi min. Frue en januaro, mi naive informis mian terapiiston, kiu sendis min al psikiatria malsanulejo kontraŭ mia volo. Tie mi elŝrankiĝis kiel transseksulino al psikiatria flegistino. Ŝi diris ke, kvankam la vivo de transseksulino estas malfacila, mi ja ne estas la unua homo, kiu iam havis tiun problemon, do ĝi ne estas bona kialo mortigi min. Kiam mi eliris mi elŝrankiĝis al mia familio, kiu malakceptis min kaj diris, ke ĝi estas simptomo de mia frenezeco.

Nelonge poste mi trovis min denove en la sama malsanulejo, dirante al ili ke mi estas virino, sed ili rifuzis uzi mian novan nomon aŭ pronomojn. De tie mi iris al “duonvoja domo,” tio estas, loko por senhejmuloj kun psikaj malsanoj, kiuj ĵus eliris la psikiatrian malsanulejon.

Mi sukcesis trovi laboron en norda Virginio, sed ne sukcesis teni la oficon. Mi ekloĝis kun viro en Vaŝingtono, kiu ofertis manĝon kaj loĝadon al mi por mia laboro. Li estas vorte kaj emocie mistraktema, do mi finfine forkuris el lia hejmo en la straton, kie mi loĝis dum monatoj. Samtempe mi organizis Esperanto-renkontiĝojn. En malfrua februaro 2015 mi decidis, ke ĉar mi estas senhejma, ne multe gravas ĉu mi denove ekuzas drogojn, do mi faris tion. Pli severe ol iam ajn, mi iĝis metamfetamina dependanto. En frua aprilo 2015 mi denove seksperfortiĝis, de cisgenra viro; mi eĉ estis sobra tiun nokton, kvankam mi ne sobris la postan.

Mi lernis nelonge poste, ke mia patro estas malsana. Mi decidis reiri al Ohio por viziti lin en la malsanulejo. Inter mi kaj la gepatroj, la aferoj iom varmiĝis, kaj mi restis tie la ceteron de la jaro. Propravole kaj proprapotence mi denove ĉesis uzi metamfetaminon. Samtempe mi tute ĉesis kredi je spiritaj sensencaĵoj.

Ĉi-jare mi moviĝis al Niagara Falls, Novjorkio. Mi havas partneron ĉi tie, kaj mi estas pli feliĉa ol iam ajn. Sed la memoro de la pasinteco ankoraŭ doloras min, kune kun la honto pri tio, ke dum okazis ĉio ĉi-supra, ankaŭ mi mem ne estis la plej bona homo al aliaj. Krome, faŝismo venis al Usono, do estas kvazaŭ la traŭmato estas freŝa; tre verŝajne mi nun, kiel multaj, spertas pluajn traŭmatojn.

Do, tre ofte, mi simple volas malaperi. Eĉ kiam mi engaĝiĝas en hobioj, ekzemple lingvokonstruado, mi sentas min tro fremdiĝinta por interagi kun tiuj kun similaj interesoj. Samtempe, mi ne povas malaperi, do mi engaĝiĝas en terapio, esperante, ke tio iam helpos min. Kaj mi nun parolas al tre malmulta kvanto da homoj: tiuj, kiujn mi jam bone konas kaj fidas. Eble tio igas min egoisma; tion mia cerbo ja konstante diras al mi. Sed oni ne povas manĝigi alian homon kiam onia propra telero estas malplena.

La vivo kontinuas; ridu kaj batalu.

“Jes, ni devas donaci kaj voluntuli kaj protesti kaj voĉdoni, samtempe ĉiutage memorigante nin, ke Hillary Clinton gajnis la popolan baloton. Kaj ni devas dediĉi nin al la defendo de niaj geamikoj, najbaroj, kaj kunlaboristoj, kiuj estas enmigrantoj (ĉu kunpasportaj aŭ ne), Islamanoj (ĉu naskitaj en Usono aŭ enmigrintaj aŭ rifuĝintaj), neblankuloj, virinoj serĉantaj reproduktan sanon, transgenraj geviroj serĉantaj sekuron, lesbaninoj kaj gejaj viroj serĉantaj protekti siajn familiojn, kaj ĉiun kaj ĉion alian, kiun Trump promesis damaĝi, ĝis kaj inklude de la planedo, sur kiu ni ĉiuj loĝas.

“Sed ni devas ankaŭ krei tempon por ĝojo kaj plezuro kaj rido kaj geamikoj kaj manĝo kaj arto kaj muziko kaj seksumado. Dum la plej mallumaj tagoj de la HIV/aidosa epidemio, kiam Respublikanoj kaj religiaj konservistoj regis la federacian registaron [de Usono] kaj provis laŭ eble plej multe dolori la malsanulojn kaj mortantojn, kviroj organiziĝis kaj protestis kaj volontulis kaj malĝojis. Ni ankaŭ faris muzikon kaj teatron kaj arton. Ni prizorgis unu la alian, kaj ni dancis kaj amis kaj fikis. La brakumo de ĝojo kaj arto kaj seksumo, alfronte al timo kaj necerteco, plibonigis niajn sentojn—ĝi bontenis nian psikan sanon—kaj ĝi havis ankaŭ la kroman avantaĝon, ke ĝi frenezigis niajn malamikojn. Ili ne povis kompreni kiel ni povus senti nin iaj krom mizeraj, konsiderante la defiojn, kiujn ni alfrontis—ilian avidon, ilian senzorgecon, iliajn antaŭjuĝojn— sed ni kreis kaj spertis ĝojon malgraŭ ilia malamo kaj malgraŭ ĉi tiu terura malsano. Ni turnis nin unu al la alia—ni turnis nin al niaj amantoj kaj amikoj kaj fojfoje nekonatoj—kaj diris, ‘Ili forfikiĝu. Nun fiku min.’

“Ni ne elradikigis aidoson, la morbon, kiu tiam malsanigis nin, sed ni batalis ĝin ĝis malpluirado kaj ni ankoraŭ eble venkos ĝin. La morbo, kiu nun malsanigas nian nacion estas malsama. Eble ni neniam elradikigos rasismon kaj seksismon kaj malamon. Sed ni ja batalos kontraŭ ili. Kaj ne aŭskultu iun ajn, kiu diras al vi, ke muziko kaj danco kaj arto kaj seksumo kaj ĝojo estas distroj de la batalo. Ili estas partoj de la batalo.”

— Dan Savage, usona GLAT-a aktivisto kaj konsila kolumnisto pri seksumo

Donald Trump sukcese manipulis la usonan popolon por alpotenciĝi, kaj la vivo kontinuas. Dum neeta daŭro post la baloto mi tre malfacile povis ĝui ion ajn, ĉu seksumon aŭ lingvojn aŭ lingvokreadon aŭ kion ajn. La fakto, ke Usono nun havas narcisisman, rasisman, seksisman, transfobian fekaĉulon kiel prezidenton, malklarigas la estontecon kaj ŝajnigas la nuntempon kiel onian finan oportunon savi sin antaŭ ol pasis la tempo. Mi metis ĉiujn miajn dokumentojn en ordon; mi nun estas jure ina kaj miaj referoj por kirurgio estas skribataj. Tio okazas ne pro tio, ke mi pensas, ke tiuj aferoj savos min de transfobiaj homoj, kiuj sufiĉe dediĉis sin al mia doloro, sed pli pro tio, ke mi zorgas, ke tiuj aferoj baldaŭ ne plu estos eblaj.

Interdume mi devis memori denove ekĝui mian vivon. Mi serĉas ĉiun ajn manieron ridi: memeojn, fekafiŝadon, spektadon de humoraĵoj pri Donald Trump (laŭ mi Alec Baldwin ĝis nun plej ridige afektis lin), kaj plej bone, sarkasmon. La fakto, ke tiaj ĉi aĉuloj havas potencon, des pli gravigas la mokridadon pri ili. Bebo, kiu regas armeon, ja ankoraŭ estas bebo, kaj per certa aspekto, tio povas esti ege ridiga.

Mi estus tamen senzorga, se mi ne rimarkus, ke kvankam amo kaj mokridado kaj seksumo kaj feliĉo estas gravaj lertaĵoj por travivi, ankaŭ batalado estas tre grava lertaĵo por travivi, kiu necesos por nia longdaŭra pluvivado. Al iu ajn, kiu loĝas en Usono, ni devas plivigliĝi, kaj se vi ne loĝas en Usono, ne pensu eĉ dum sekundo, ke tio ĉi ne povas okazi al vi. Tiel Trump venkis ĉi tie: neniu kredis, ke li efektive povis venki, do neniu sufiĉe vigle klopodis haltigi lin ĝis multe tro malfrua horo. Ili pensis, ke li estis marĝena kandidato kun neniom da ŝanco. Mi vidas multajn aliajn tiajn homojn ĉirkaŭ la mondo (ekzemple Geert Wilders), kaj oni ne povas daŭre lasi tion ĉi kontinui. Do sendepende je kio vi kredas, se vi malamas faŝismon, batalu kontraŭ ĝi per kion ajn vi opinias vere efika. Kvankam mi havas malmultan fidon pri demokratio, skribado de leteroj kaj telefonvokado de politikistoj estas ankoraŭ pli efika ol la naiva kredo, ke feliĉo sole savos nin. La ununura maniero, kiel amo venkos, estas se nia difino de amo inkludas agadon por protekti kion ni amas.

Universalism, international auxiliary languages, and social justice

The universalist premise behind Esperanto is often described as “idealistic” and “utopian,” and can be summed up with its interna ideo (internal idea): “On the foundation of a neutral language eliminate the walls between the nations and make the people accustomed to each other, so that each of them will see in their neighbor only a human and a brother.” (Zamenhof, 1912, Parolado antaŭ la Oka Kongreso Esperantista; translation my own.)

In a sense, looking at everyone as a human, ignoring differences and focusing on similarities, sounds like a great idea. This premise is far from exclusive to the Esperanto movement, and defined many social justice movements in the 20th century. But unfortunately, it has not brought the justice it has promised. Inequality does not go away just because you ignore it. For example, if I associate with a group of abuse victims, and the group ignores LGBT issues because they’re a movement for abuse victims only, that doesn’t change the fact that when I apply for PTSD therapy or housing for battered women, my being transgender and bisexual can cause me to be discriminated against, and it has. Add the fact that I am neurodivergent and disabled, so my insurance options are limited, and the situation looks even worse. My issue is not that exactly that I’m LGBT, nor that I have PTSD, nor that I’m neurodivergent, nor that I’m disabled: it’s all of these things at the same time.

Last year I wrote a post, “How universal can a language be?”, which sparked a discussion of how an auxlang that was truly inclusive would be made. I think as a fundamental principle, any auxlang designed for the world we live in right now, rather than a future utopia, must acknowledge that there are differences between people, and that these differences often have a combined effect greater than the sum of its parts (intersectionality). This means allowing for self-definition, allowing for the people who have experience with something to decide how to define themselves, instead of following the gospel of someone who lived over a century ago and didn’t even see the problem with saying that all humans should see each other as brothers.

The criticism often raised by traditionalist Esperanto speakers is, “Wouldn’t this make it devolve into dialects?” Such a belief stems from 19th-century attitudes about language, where dialects were seen as terrible and unfortunate things, as “impurities” arising from the one true language. The ideal auxlang, in my eyes, allows for dialects. What does it matter if different social groups speak differently, if they understand each other? Dialects are not a problem, but snobby and pretentious attitudes towards so-called “proper language use” definitely are. And anyone who is analytic about Esperanto would recognize that even “fundamenta Esperanto” already has quite a few dialects, reflecting different schools of Esperanto instruction as well as viewpoints on things like the 15th rule (neologisms) and pseudosuffixes (e.g. changing -kcio to -ado, when underlying roots didn’t previously exist).

The goal of any auxlang that strives to create a just world, should be to decentralize the dominant culture, and to eliminate cultural dominance. Of course, it would be ridiculous to claim that a language could do this. Such a language must only be part of a broader movement, a means to the creation of a just world. And it must be considered replaceable whenever it proves to be unjust, or whenever people have become too rigid about it. The goal is not linguistic stability; the goal is justice. The goal is not to make people see each other as equals, but to make people equal.

OK, here’s my plan

Raye Chell Mahela

protest

This is my plan in response to the election results, to try to mitigate the damage as best as I can. I’m sharing this so I can get feedback and more ideas, or just to give other people ideas who aren’t sure what to do.

I will vote with my wallet – Donate and boycott

Money moves things in this country, for better or worse. I have already signed up to have monthly donations going to Planned Parenthood and ACLU. It’s not a lot, my work situation is kind of unstable at the moment, but it’s something.

Likewise, I’m going to stop eating meat produced by the American meat industry. I’m going to stop spending money on a product that utilizes the work of undocumented immigrants and never gets punished by the government, instead the workers are punished. And if there are any more industries that I should be avoiding, let me know.

I will be vocal

I have always choked at confrontation and I’ve always told myself “I’m just not good at debate”. I’ve allowed myself to be quiet because I couldn’t find the words, or I was afraid of what people think. This has to stop. Moreso than convincing other people of your point of view, you need to be vocal so that those who are affected see that they are not alone. To me, that is infinitely more important. We still need to teach, but decreasing the alienation is important.

We need to hold discussions that fight apathy, complacency, to fight ignorance about the issues (because some people have the privilege to live in a bubble unaffected). We need to fight the “me and mine” mentality. We need to fight the idea that it’s OK for white people to just hang out with white people, to retreat to their homogeneous groups of people just like them.

The strategy that I’m trying out when dealing with confrontation is to ask questions. I’m not good at debating, but maybe if I break down their point of view enough by asking “Why?”, maybe I can find something for them to think about.

I will demand

Simply voting in this presidential election has failed, but we have to keep fighting. If the government passes a “bathroom bill” to restrict who can use what bathroom, then I’m going to demand that every business that I spend money at provides gender neutral bathrooms, ESPECIALLY if they are single-stalls. I’m going to demand equality when I hear about other businesses discriminating against people. I will email the state representatives and demand that they work for justice, because even though I didn’t elect them, they still work for me. At the same time, I’m going to try my best to educate those who did vote for them, so that they can also reach out to the representatives and tell them that every person must be treated with respect.

I will build safe spaces

I will continue working to make my classrooms a safe space, and to create safe spaces for others. I have only had one class since the election, but I will explicitly and verbally let everybody know that I respect them, no matter what their religion, race, culture, sexual orientation, gender identity, or ability is. I will let them all know that I will listen to them and advocate for them. I will let them know that I am with them.

I will fight to make the spaces that I am part of safe, by talking to the people responsible for that space, and by calling out inappropriate behavior in the space.

I will stand

I will make an effort to go to protests. I will continue to monitor police officers when they pull somebody over, to make sure they know they’re being watched and to make sure that who they’re interacting with is safe and respected. I will try my best to be physically present wherever I am needed to show solidarity with those being affected.

I will humanize

I will work with my Moo team to build games that humanize people. I think that too many people can shrug off the hardships of others, whether they’re in another city or country, or if they’re part of the LGBTQIA+ community, or of a different culture. Again, we need to stop this “me and mine” mentality, and we need to make it blatantly obvious that we expect human rights and respect for every person. EVERY PERSON. Regardless of whether they’re under the LGBTQIA+ umbrella, or from another country, or don’t have a job, or has gone to prison before. Everybody has the right to live, to eat, to sleep, to be safe, to respect.

I will find other peoples’ works about people who aren’t just white men. I will share these works with others, and amplify. We need to tell more diverse stories.

I will vote

I am also making a commitment to being a more active voter. I will try to volunteer as time permits, but I will vote more than just once every four years.

I will listen and learn

I will continue talking to people around the world and learning about them. I will continue listening and supporting them. I will share feeds to these voices with people I know.

I will stay

We cannot leave this country. Not everybody who is affected can leave this country. We need to stay here, and protect our neighbors, and fight to make change. We cannot abandon this country, and we cannot abandon the people here.


That’s all I have at the moment. If you have any other ideas, let me know. We have to stay diligent and fight. We need to demand election reform – I’m sick of this winner-take-all system!

If you are interested in places where you can donate to, please check out this link:
A List of Pro-Women, Pro-Immigrant, Pro-Earth, Anti-Bigotry Organizations That Need Your Support

You need to keep up with the news and keep an eye on the Trump administration’s agenda. Here’s where to start:
Here Is What Donald Trump Wants To Do In His First 100 Days

As I’ve been saying since I was a child: Make lunch, not war.


Community and alienation

Raye Chell Mahela

Throughout my life, growing up and being part of online communities, I was always in one way or another put down and felt alienated, no matter the type of group. And so many people online hold the ability to say anything to anyone to be “sacred”. But that’s not how I run my communities.

I built an educational game development-oriented ecosystem for the past decade or so, and the #1 rule was to treat others with respect. In a community based around learning, one of the biggest enemies is feeling alienated.

As I began learning conlangs, I experienced the same alienation, over and over again. Part of the reason I started “La Aliuloj”, which is now Áya Dan, is because of this alienation. I want to create an environment, a blog, an educational and fun resource that does not alienate people. Because there are plenty of places to go to if you want to feel like shit.

For me, I’d much rather spend my energy supporting people, than trying to debate/argue with others who aren’t going to have their minds changed. When I create videos about asexuality, it is in the hopes of letting others know “See? You’re not alone”, moreso than trying to argue with the vitriol that one sees when they try to post about it.

And that extends to everybody. I don’t want to see anybody being shat on. And this includes religion. There are many people in this world, and many people are good, and many people are also religious.

I’m a firm believer that, even if religion didn’t exist, individuals would still find ways to be assholes to each other.

So let’s not be assholes to each other. Let’s treat each other with a mutual respect, and support each other, and cheer each other on, and create a supportive community where we can all come together and enjoy language.

Fojfoje necesas eliri la realon

Lastajare mi konsideris forlasi Esperanton (ne temus pri “kabeo,” ĉar mi neniam sufiĉe aktivis), kaj ĉiajn aliajn planlingvojn, pro tio, ke mi devas zorgi pri multe pli seriozaj aferoj. Nu, kompreneble, tio neniam okazis. Kvankam internacia helplingvo estas plej optimisme revo iom post iom realiĝanta, plej pesimisme fantazio nekredebla, tio tamen ne estas, per si mem, malbona. La realo ofte iĝas, ĉe marĝenuloj, tro kruela por ĉiam pensadi pri ĝi. Tiam oni bezonas dumtempan eliron, sciante ke oni ne restos tie tro longe kaj reiros al la realo laŭ eble plej frue. Verŝajne tial homoj havas la kapablon imagi nekredeblaĵojn.

Mi komprenas, ke por multaj homoj, Esperanto estas afero tre serioza kaj praktika. Mi ĝojas, ke ili trovas tian utilon en la lingvo. Tio evidente atestas al la diversaj uzoj de ĉi tiu lingvo. Tamen. por mi, Esperanto ne praktike helpas min, nur fantazie. Kaj tio estas bonega, ĉar mi ne povas ĉiam toleradi ĉion, kio okazas ĉirkaŭ mi. Ĉi-jare en Usono, tri aferoj iel iĝis la plej gravaj aferoj por normaluloj: mia rajto ekzisti, la rajto ekzisti de islamanoj, kaj la rajto ekzisti de malriĉaj enmigrantoj. Tute ne interesas min defendi mian ekziston. Prefere mi lernus Volapukon.

Mi komprenas, ke la rezultoj de ĉi tiu disputo materie tuŝegos min. Mi devas defendi min, samkiel ĉiu devas defendi sin. Sed sen fantazio, mi verŝajne ne “materie” ekzistus sufiĉe longe por plibonigi miajn cirkonstancojn.

“Tie ĉi malbone” (“Damned If You Don’t”)

Originally published in Penseo, issue 287, under the pen name Rebeka SenfamiliaThe poem is in a fixed form called Dekses-Silabo (16-syllable), which was adapted from the Ci poetry tradition by Chinese Esperanto speakers. A loose English rendering titled Damned If You Don’t, which was published recently in Ohio Fusion, follows below the Esperanto poem.

Tie ĉi malbone

—laŭ ĉinesko Dekses-Silabo

vir’
rigardanta kun dezir’
ne scias,
ke mi estas kvir’.

ĉi
kaŝo gardas min (defi’
malsimpla)
de la transfobi’.

mal’
de la beno de vual’:
post lerno
pri sana detal’,

ĉu
tia ĉi individu’
ĝentila
afablados plu,


ĉu mi, pro bola baldaŭ’
forkuru
al la malantaŭ’?

Damned If You Don’t

Licking his lips
he stares at the box
the contents are hidden

it’s hard to pull off but it keeps you safe
as long as he doesn’t unwrap you

SEXUO E GENRO EN IDO: HISTORIALA PERSPEKTIVO E MODERNA TENDENCI

Raye Chell Mahela

This article was sent to me by Idist Brian Drake who reached out to me about their work in the language, and also pointed out this article to me, from La blua plumo:

SEXUO E GENRO EN IDO: HISTORIALA PERSPEKTIVO E MODERNA TENDENCI 

It not only has a non-gender-specific way of talking about people […], but we’re even working on a trans-appropriate affix and pronoun. I think that’s pretty great.

I’m not a very quick Ido reader, but if somebody would like to provide an English-language summary for me, I will add it to this blog post for more people to learn about! :)

Thanks!

Gender in Volapük

Yesterday I was surprised to see that there was a Volapük tag, so I thought I would take the opportunity today to write about the language.

Volapük was constructed by Johann Martin Schleyer, a German Roman Catholic priest, in the late 1800s, after he claimed to have had a vision from God. It was the original international auxiliary language movement; the third international Volapük convention took place entirely in Volapük, which was the first time (that I’m aware of) when a constructed language was brought out of theory and into practice. The second was probably Esperanto.

Volapük eventually died as a result of infighting between the Academy and Schleyer (the Cifal or Chief) over control of the language. This same story has often been repeated in the communities of various constructed languages, such as Loglan for example. The Academy went on to make Idiom Neutral, which was very heavily influenced by Volapük, but the movement never recovered. Today there are a handful of people who still speak it, and a significantly larger number of people who study it. Personally, I am not fluent in Volapük, but I do study it, and if I ever had the time, I think it would be fun to become fluent.

Volapük, as spoken today, has three third-person pronouns: on, om, and of. On is an all-purpose pronoun, usable for both people and things. A group of men would be caled oms as a pronoun, a group of women would be called ofs, and a mixed group would be called ons. It is also possible to simply refer to everyone as on and ons. This system is the result of the grammatical reform of Arie de Jong, which happened decades after the original Volapük movement had mostly died out. Under the old system, men and things would go by om in the singular, oms in the plural. Women would go by of in the singular, ofs in the plural.

Volapük is a pro-drop language, meaning you ordinarily don’t use pronouns in the nominative except for emphasis. But the personal suffixes of verbs are exactly the same as the pronouns:

binom: He is
binof: She is
binon: It is; They (sing) are
binons: They are
binoms: They (masc) are
binofs: They (fem) are

Informally and regardless of whatever the official policy might be, genderqueer people could certainly add pronouns to Volapük the same way they do in Esperanto with e.g. “ri”. The following letters are currently used for Volapük pronouns: b, d, f, k, l, m, n, r, s, y. This leaves the following letters left over: g, p, t, v. There are other letters in the Volapük alphabet (c, h, j, x, z), but it would be hard to pluralize them in pronouns, since plurals are formed with s. The pronoun os is impersonal, and has no plural form. Yet it might still be feasible if you wanted your personal pronoun to be (for example) “oz”, and for the plural of it to simply be “ons.”

Of course, you would be likely to find the same difficulties using non-standard pronouns in Volapük that you did anywhere else.

There are also two Volapük gender prefixes, hi- and ji-, which make a noun masculine or feminine, respectively. So the Volapük word for “human” is men (derived from German Mensch), and if you wanted to say “man” you could either say himen, or you could synonymously say man. For “woman” you could say jimen or, synonymously, vom. There is no prefix that makes something non-binary, but as with pronouns, I’m sure someone could find a way if they wanted to :)

I find it interesting that Volapük uses “on” to represent both people and things. There are Esperanto speakers who claim that this function is fulfilled by ĝi in Esperanto, but unlike in Volapük, this has never been common or established usage except in reference to animals and babies.

I personally love Volapük; it’s a fun language with its own character, and it gets a very bad name in the Esperanto community. It’s easier to understand than it seems, once you get used to its alphabet and weird ways of assimilating words. Most of the words are derived from natural sources, and are more phonologically faithful than orthographically. This means that spoken aloud, some of them even sound more like their original root words than Esperanto words do.

Also, because Volapük has religious roots, I find the idea of talking about irreligious (or even sacrilegious) things in the language amusing :)

You can learn more about Volapük at volapük.com.