Esperanto-based alphabet for Klingon (cin̂an ĥolvad esperanto n̂ucmej)

I’ve sketched out an Esperanto-based alphabet for Klingon, based on the following principles:

1. One letter per phoneme, one phoneme per letter.

2. Where the same sound exists in Esperanto and Klingon, the Klingon sound is mapped onto the Esperanto letter.

3. No letters with circumflexes can exist unless there is another letter without the circumflex. Hence /ʂ/ doesn’t map onto the letter Ŝ but rather S.

4. No non-Esperanto letters are permitted, except for new circumflexed versions of Esperanto letters.

Here is the result. The new alphabet is listed under “cin̂an ĥol” along with the IPA pronunciation, the standard Okrandian Latin alphabet, the pIqaD alphabetic mapping, and the “xifan hol” one-to-one Latin alphabet for comparison.

cinxan hxolWhat’s the point of this? Isn’t the alphabet one of the most criticized parts of Esperanto? Well, yes, it is. But it’s also very recognizable to me, and as far as one-to-one alphabets go, the Esperanto-based alphabet is slightly easier for me to read than xifan hol (which is just meant for keyboard mappings to pIqaD anyway, as far as I know).

Some common Klingon phrases in this alphabet:

Nukneĥ? = nuqneH? = What do you want?

Nukĝac? = nuqjatlh? = What did you say?

K̂aplah! = Qapla’! = Success!

Ĥegluhmeĥ k̂ak̂ ĝaĝvam. = Heghlu’meH QaQ jajvam. = It is a good day to die.

Cin̂an maĥ! = tlhIngan maH! = We’re Klingons!

Taĥ pag taĥbeh. = taH pagh taHbe’. = To be or not to be.

Obviously this can be written with the x-system as well. But to answer the question as to the point of this, I have no idea.

3 Reasons Lingua Franca Nova Is The Most LGBT-Inclusive Romlang Yet

Whenever I mention my interest in Lingua Franca Nova, I am inevitably told that it sounds too similar to languages that already exist. While in some senses this is true, I still find, as a queer trans woman, that the areas where it differs from other romance-derived constructed languages (romlangs) are important enough to warrant my interest. Here are some of these differences:

1. It uses the same third-person pronoun, el, for all animate nouns.

While romlangs usually eliminate gender agreement in adjectives, they tend to leave it in place in the pronouns and use a “natural gender” system like English’s. Lingua Franca Nova partly does away with this by merging the masculine and feminine into el while leaving the inanimate pronoun separate. Apart from being LGBT-inclusive, el is also very naturalistic; it is pronounced similarly to French elle as well as Spanish él. There is also a strong rationale for this cross-linguistically, since the majority of languages have no gender distinction in pronouns. For inanimate objects, the pronoun is lo, which forms the basis of the third-person plural pronoun, los.

2. Nouns do not change form for gender.

In Interlingua there is a bit of gender asymmetry in that many nouns end in -o by default, and can mean either “male” or be gender-non-specific, but to make them specifically female you change the -o to -a. Not only that, but there is no way of changing a noun’s form to make it non-binary. In Lingua Franca Nova there are relatively few nouns with inherent gender, and specifying the gender of a noun is analytic like most aspects of the language; you simply add an adjective like fema (female), mas (male), or nonbinaria (non-binary). And on that note…

3. The language is full of official words for LGBT-related concepts.

In addition to nonbinaria there is also ge, lesbian, bisesal, transjenero, asesal, nonsesal, ajenero, and so on. It is, unfortunately, still missing precise official words for certain concepts, notably “pansexual,” “queer,” “polyamorous,” and “aromantic,” but new words are frequently added to the official dictionary, and in the meantime it’s easy enough to derive an LFN word from an international one.


While LFN could use more words for queer concepts, it is making more official effort in this direction than any other auxiliary language (auxlang) at all, let alone any other romlang. This sets it apart from similar languages, whose governing bodies tend to stop short of active efforts at inclusivity.

Nia Ido Android app

Rachel Wil Sha Singh

Hi everybody –

On a whim I decided to write an Ido reference app today, similar to my Toki Pona and Láadan apps. The app contains an offline dictionary (like the others), as well as links to other resources online. The dictionary is the same as on this website, with the same dictionaries.

I’ve also made it open source because my Ido isn’t always great, so I thought it would be necessary for others to be able to maintain and improve upon it. I also don’t know much about alternative marketplaces beyond Google Play, so if someone wants to package it up and release it on some other market, feel free to do so. (Also tell me what marketplace you use?)

Le utilitate de linguas construite

Recentemente un troll esperantista entrava in un canal de IRC re Interlingua pro demandar proque nos parla un lingua inutile. Io replicava que io ha nulle illusiones re un lingua international construite. Etiam si il es possibile, il non es le cosa le plus importante in le mundo moderne. Le activismo debe concentrar se al problemas le plus importante in le mundo, e hodie illo non es le problema linguistic. Il ancora ha homines sin homes in tote le paises del mundo.

Totevia il me place le linguas construite, como Esperanto e Interlingua, pro le opportunitates que illos me da in le vita presente. Per exemplo, distraction ab le problemas plus seriose. Totos ha necessitate de distraction, necuno pote semper molestar se per cosas urgente/practical. E qui semper se applica solmente al cosas practical, derelinque un parte essential del humanitate. Il es practical distraher se, quia il es bon pro le sanitate.

Le esperantistas troppo enthusiastic pensa que le parlantes del majoritate de linguas construite sole valutar iste linguas excessivemente, mais illo non es ver. Nos correctemente valuta nostre linguas, humilemente. Il es iste sorta de esperantista qui valuta su lingua excessivemente.

Idea for conlang pronoun system, partly inspired by Lojban

In Lojban you can declare pronouns that consistently refer back to nominals. This idea is very similar, but attempts to make the same concept slightly more naturalistic – a hybrid or “compromise” between logical and naturalistic. Most of the vocabulary in the examples given below is very European-derived, and if I took the concept further I might replace it.


With the exception of the inclusive first-person plural which is a combination of two other pronouns, pronouns take the pattern (C)V(n) where (n) is the optional letter n and, when used, signifies the plural.

In the first person there is a singular, inclusive plural, and exclusive plural: ti, tinren, and tin, respectively.

In the second person there is a singular and a plural: re and ren, respectively.

The generic third person pronoun is i, which also has singular and plural forms: i and in.

However, pronouns can also be declared with the particle let:

Let he Johano este viro. He amra katon.
(John is a man. He loves cats.)

Let xi Maria este fema. Xi amra katon.
(Maria is a woman. Xi loves cats.)

Let li Zamenhofo este mediko. Li amra katon.
(Zamenhof is a doctor. Li loves cats.)

Let lu Jepeseno este lingiso. Lu amra katon.
(Jespersen is a linguist. Lu loves cats.)

Let ri Kori este nobinari. Ri amra katon.
(Cory is nonbinary. Ri loves cats.)

Here he, xi, li, lu, and ri are assigned to the respective individuals: Johano, Maria, Zamenhofo, Jepeseno, Kori, and then the sentences as a whole are evaluated with the referent of the newly declared pronoun as the subject.

It might even be possible to extend this even further to non-pronouns, for example:

let Viki kato xel ti
(Viki = my cat)

let konlingo lingo wat homo akjo
(konlingo = language that a human makes)

Oni ne devas mensogi pri Esperanto por disvastigi ĝin.

Esperanto estas jam sufiĉe valora, ke oni ne devas kovri ĝiajn problemojn por varbi komencantojn, nek mensogi pri ĝiaj valoroj.

Ekzemple, en la pasinta jaro, mia koramikino aŭskultis mian ĉagrenon pri diversaj aferoj, kiuj okazas en la Esperanto-movado, de la evidenta naziismo de iu SAT-ano, al kiu ties bulteno propravole donis spacon, ĝis la daŭra gastado de la kongreso de Esperanto-USA en Norda Karolino, kie eĉ municipaj protektoj, kiuj certigus la rajtojn de transseksuloj, restas nevalidigitaj kaj nefarebligitaj de la ŝtato. En januaro ni decidis ke ni havu kaŝlingvon inter ni du, do mi ekkonstruis unun. Sed poste ŝi demandis, “Hej, Beka, kial ni ne simple lernu Esperanton? Vi jam scias tiun lingvon.” Do ŝi eklernas kaj mi helpas ŝin laŭeble plej bone.

Alia ekzemplo: amikino mia lastatempe demandis al mi, “Kion vi pensas pri Esperanto? Ĉu valoris la penon laŭ vi?” Mi respondis, “Nu, Esperantujo, la komunumo, havas la samajn difektojn ol la cetero de la mondo, kio verŝajne ne mirigas vin, sed bedaŭrinde estas sento en la movado, ke la problemoj de la cetera mondo neniel ekzistas tie, nek povas ekzisti. Tamen, ĉar ĉia homo estas en la movado, oni facile trovas homojn kun similaj interesoj kun kiuj oni povas praktiki la lingvon. Kaj la lingvo mem ja estas facile lernebla kaj tial eble precipe taŭga ponto al aliaj lingvoj por iu, kiu sentas sin nekapabla lerni lingvon, kiel mi sentis min antaŭ ol eklerni Esperanton. Krome, ĉu vi konas nian kunamikinon Anjo? Ŝin mi renkontis per Esperanto, kaj tiel mi venigis ŝin al nia babilejo, kie ni ĉiuj helpis ŝin tra tre malfacilaj okazoj. Hodiaŭ ŝi fartas multe pli bone, do laŭ mi jes, pro tio Esperanto valoris la penon.” Kaj mia amikino ne perdis la intereson.

Pri tio mi skribas nur por diri, ke oni ne devas esti nerealisma pri Esperanto, nek agrese varbema, por disvastigi la lingvon. Laŭ mi estas eĉ malutile mensogi, ĉar se oni mensogas, komencantoj rapide elreviĝos kaj perdos la intereson.

Esperantujo estu la avangardo de socia justeco anstataŭ lukti por adapti al la mondo.

Tonjo del Barrio prave skribis, ke Esperanto estas normala lingvo. Mi devas konfesi, ke la problemoj, kiujn mi vidas en Esperantujo, estas similaj al tiuj de la cetero de la mondo. Tamen, Esperantujo ne devas esti tia. Esperantistoj povus stari en la antaŭfronto de la luktoj por socia justeco. Esperanto povus esti elstara ekzemplo de kontraŭsubprema konduto. Kaj tio ne ŝajnas okazi.

Temas nek pri raŭmismo, nek finvenkismo, ĉar la sama interna ideo estas aplikebla al ambaŭ. Raŭmistoj nomas ĝin “kontakto sendiskriminacia” dum finvenkistoj parolas pri homa emancipo. Ĉiukaze la ideo estas, ke Esperantujo estu pli bona mondo ol la mondo ekster Esperantujo. La malsamo estas, ke finvenkistoj volas etendi tiun mondon al la tuto.

Bedaŭrinde, mi plej ofte preferas esti en aliaj soci-justecaj rondoj, ĉar laŭ mi tiuj multe pli bone praktikas konceptojn pri socia justeco kaj homa gefrateco. Tiuj aliaj movadoj ne nur estas aŭskultemaj kaj ricevemaj pri novaj ideoj, sed ili daŭre kreas kaj instruas ilin; ili gvidas la hodiaŭan soci-justecan mondon. Esperantujo tro rezistas novajn ideojn kaj donas ĉiam la saman informon; ĝi estas malnova kaj multasence konservema, kiel aliaj simile malnovaj grupoj. Por ke Esperantujo povu atingi kion ĝi celas, ne sufiĉus adapti al la mondo; ĝi devus esti pli bona.

Bonŝance, ĉu Esperantujo adaptos aŭ ne, malnovaj ideoj kutime postvivas en freŝaj movadoj kaj klopodoj. Oni vaste opinias ke Volapuko mortis, sed ĝia celo ankoraŭ vivas en pli bonaj formoj. Ankoraŭ neniu internacia lingvo plene venkis, eĉ ne la angla. Eble neniu lingvo venkos, sed la ideo daŭras kaj ne mortis.

Por multaj homoj la sveda, kvankam malpli facila, estas pli justa lingvo ol Esperanto, ĉar ĝi havas iusence oficialan kaj neofendan seksneŭtralan pronomon. Lastatempe tio iĝis vera ankaŭ pri la angla, kiam ununombra “they” finfine aldoniĝis al la Chicago-a Manlibro pri Stilo. Kial Esperantujo ne gvidas ĉi tiajn disputojn? Kial ĝi luktas por samrapidi?

Iuj dirus ke “ĝi” estas seksneŭtrala por neinfanoj kaj nebestoj, sed se tio verus, oni uzus ĝin. Se ĝi ne estus ofenda, oni ne vaste ofendiĝus pri ĝia uzo. Eĉ Zamenhof ne povis preskribi la kortuŝojn de aliaj, kaj certe ne povis priskribi la kortuŝojn de tiuj, kies spertojn li ne komprenis. Kompreneble neniu serĉas ofendiĝi. Sed ofte en ĉi tiaj disputoj mi vidas, ke Esperantistoj pensas, ke ni ja serĉas ofendiĝi. Kaj tia sinteno, kvankam sufiĉe ofta en la mondo, estas minimume konservema, maksimume reakciema. Ĝi neniel estas progresema aŭ justecema. Esperantistoj helpu ripari la problemojn de la mondo, ne imitu ilin.

Pri la elstara bildo: Mi ne povis trovi konvenan bildon, do ĝuu mian katon Viki.

Universalism, international auxiliary languages, and social justice

The universalist premise behind Esperanto is often described as “idealistic” and “utopian,” and can be summed up with its interna ideo (internal idea): “On the foundation of a neutral language eliminate the walls between the nations and make the people accustomed to each other, so that each of them will see in their neighbor only a human and a brother.” (Zamenhof, 1912, Parolado antaŭ la Oka Kongreso Esperantista; translation my own.)

In a sense, looking at everyone as a human, ignoring differences and focusing on similarities, sounds like a great idea. This premise is far from exclusive to the Esperanto movement, and defined many social justice movements in the 20th century. But unfortunately, it has not brought the justice it has promised. Inequality does not go away just because you ignore it. For example, if I associate with a group of abuse victims, and the group ignores LGBT issues because they’re a movement for abuse victims only, that doesn’t change the fact that when I apply for PTSD therapy or housing for battered women, my being transgender and bisexual can cause me to be discriminated against, and it has. Add the fact that I am neurodivergent and disabled, so my insurance options are limited, and the situation looks even worse. My issue is not that exactly that I’m LGBT, nor that I have PTSD, nor that I’m neurodivergent, nor that I’m disabled: it’s all of these things at the same time.

Last year I wrote a post, “How universal can a language be?”, which sparked a discussion of how an auxlang that was truly inclusive would be made. I think as a fundamental principle, any auxlang designed for the world we live in right now, rather than a future utopia, must acknowledge that there are differences between the ways people are treated by society, and that these differences often have a combined effect more severe than the sum of its parts. This means allowing for self-definition, allowing for the people who have experience with something to decide how to define themselves, instead of following the gospel of someone who lived over a century ago and didn’t even see the problem with saying that all humans should see each other as brothers.

The criticism often raised by traditionalist Esperanto speakers is, “Wouldn’t this make it devolve into dialects?” Such a belief stems from 19th-century attitudes about language, where dialects were seen as terrible and unfortunate things, as “impurities” arising from the one true language. The ideal auxlang, in my eyes, allows for dialects. What does it matter if different social groups speak differently, if they understand each other? Dialects are not a problem, but snobby and pretentious attitudes towards so-called “proper language use” definitely are. And anyone who is analytic about Esperanto would recognize that even “fundamenta Esperanto” already has quite a few dialects, reflecting different schools of Esperanto instruction as well as viewpoints on things like the 15th rule (neologisms) and pseudosuffixes (e.g. changing -kcio to -ado, when underlying roots didn’t previously exist).

The goal of any auxlang that strives to create a just world, should be to decenter the dominant culture, and to eliminate cultural dominance. Of course, it would be ridiculous to claim that a language could do this. Such a language must only be part of a broader movement, a means to the creation of a just world. And it must be considered replaceable whenever it proves to be unjust, or whenever people have become too rigid about it. The goal is not linguistic stability; the goal is justice. The goal is not to make people see each other as equals, but to make people equal. – Láadan community

Rachel Wil Sha Singh

Laadan Club screenshot

I’ve set up a community website for Láadan as a way for us to gather together in one area, without having to make Facebook or Reddit or Livejournal accounts. This can better respect peoples’ privacy but still allow participation in our community.

The site contains a forum and a community blog right now, so if you’re registered for the forum you can also post your Láadan works in the blog. There’s also an RSS feed page, so if you know any places that post about Láadan and want me to add the feed to that page, let me know!

If you’re interested in conlangs or Láadan, if you’re learning Láadan or want to learn it someday, or want to discuss preserving and expanding the language, please join us!