TEJO serĉas trejnistojn pri egaleco dum Internacia Junulara Kongreso 2018

skrablo-header

Mi skribas mallonge por plusendi informon, kiun mi ricevis, pri la Internacia Junulara Kongreso 2018. TEJO petas trejnistojn kaj pretas kovri ĉiujn kostojn, inkluzive vojaĝkostojn, aldone al honorario.

Plua informo troviĝas jene: Ni serĉas trejnistojn pri egaleco dum IJK2018

Tio estas, laŭ mi, perfekta ekzemplo pri bona klopodo por egaleco/atingebleco en Esperantujo. Kaj mi ne ĉiam volas simple plendi. Bedaŭrinde mi ne povos eĉ apliki por tio, ĉar mi havos delonge bezonatan operacion nelonge antaŭ ĝi (😺).

Le utilitate de linguas construite

Interlingua_Pride_flag

Recentemente un troll esperantista entrava in un canal de IRC re Interlingua pro demandar proque nos parla un lingua inutile. Io replicava que io ha nulle illusiones re un lingua international construite. Etiam si il es possibile, il non es le cosa le plus importante in le mundo moderne. Le activismo debe concentrar se al problemas le plus importante in le mundo, e hodie illo non es le problema linguistic. Il ancora ha homines sin homes in tote le paises del mundo.

Totevia il me place le linguas construite, como Esperanto e Interlingua, pro le opportunitates que illos me da in le vita presente. Per exemplo, distraction ab le problemas plus seriose. Totos ha necessitate de distraction, necuno pote semper molestar se per cosas urgente/practical. E qui semper se applica solmente al cosas practical, derelinque un parte essential del humanitate. Il es practical distraher se, quia il es bon pro le sanitate.

Le esperantistas troppo enthusiastic pensa que le parlantes del majoritate de linguas construite sole valutar iste linguas excessivemente, mais illo non es ver. Nos correctemente valuta nostre linguas, humilemente. Il es iste sorta de esperantista qui valuta su lingua excessivemente.

Idea for conlang pronoun system, partly inspired by Lojban

dog has no idea what they're doing

In Lojban you can declare pronouns that consistently refer back to nominals. This idea is very similar, but attempts to make the same concept slightly more naturalistic – a hybrid or “compromise” between logical and naturalistic. Most of the vocabulary in the examples given below is very European-derived, and if I took the concept further I might replace it.

Idea

With the exception of the inclusive first-person plural which is a combination of two other pronouns, pronouns take the pattern (C)V(n) where (n) is the optional letter n and, when used, signifies the plural.

In the first person there is a singular, inclusive plural, and exclusive plural: ti, tinren, and tin, respectively.

In the second person there is a singular and a plural: re and ren, respectively.

The generic third person pronoun is i, which also has singular and plural forms: i and in.

However, pronouns can also be declared with the particle let:

Let he Johano este viro. He amra katon.
(John is a man. He loves cats.)

Let xi Maria este fema. Xi amra katon.
(Maria is a woman. Xi loves cats.)

Let li Zamenhofo este mediko. Li amra katon.
(Zamenhof is a doctor. Li loves cats.)

Let lu Jepeseno este lingiso. Lu amra katon.
(Jespersen is a linguist. Lu loves cats.)

Let ri Kori este nobinari. Ri amra katon.
(Cory is nonbinary. Ri loves cats.)

Here he, xi, li, lu, and ri are assigned to the respective individuals: Johano, Maria, Zamenhofo, Jepeseno, Kori, and then the sentences as a whole are evaluated with the referent of the newly declared pronoun as the subject.

It might even be possible to extend this even further to non-pronouns, for example:

let Viki kato xel ti
(Viki = my cat)

let konlingo lingo wat homo akjo
(konlingo = language that a human makes)

Esperantujo estu la avangardo de socia justeco anstataŭ lukti por adapti al la mondo.

Mi ne povis trovi taŭgan bildon, do ĝuu mian katon Viki.

Tonjo del Barrio prave skribis, ke Esperanto estas normala lingvo. Mi devas konfesi, ke la problemoj, kiujn mi vidas en Esperantujo, estas similaj al tiuj de la cetero de la mondo. Tamen, Esperantujo ne devas esti tia. Esperantistoj povus stari en la antaŭfronto de la luktoj por socia justeco. Esperanto povus esti elstara ekzemplo de kontraŭsubprema konduto. Kaj tio ne ŝajnas okazi.

Temas nek pri raŭmismo, nek finvenkismo, ĉar la sama interna ideo estas aplikebla al ambaŭ. Raŭmistoj nomas ĝin “kontakto sendiskriminacia” dum finvenkistoj parolas pri homa emancipo. Ĉiukaze la ideo estas, ke Esperantujo estu pli bona mondo ol la mondo ekster Esperantujo. La malsamo estas, ke finvenkistoj volas etendi tiun mondon al la tuto.

Bedaŭrinde, mi plej ofte preferas esti en aliaj soci-justecaj rondoj, ĉar laŭ mi tiuj multe pli bone praktikas konceptojn pri socia justeco kaj homa gefrateco. Tiuj aliaj movadoj ne nur estas aŭskultemaj kaj ricevemaj pri novaj ideoj, sed ili daŭre kreas kaj instruas ilin; ili gvidas la hodiaŭan soci-justecan mondon. Esperantujo tro rezistas novajn ideojn kaj donas ĉiam la saman informon; ĝi estas malnova kaj multasence konservema, kiel aliaj simile malnovaj grupoj. Por ke Esperantujo povu atingi kion ĝi celas, ne sufiĉus adapti al la mondo; ĝi devus esti pli bona.

Bonŝance, ĉu Esperantujo adaptos aŭ ne, malnovaj ideoj kutime postvivas en freŝaj movadoj kaj klopodoj. Oni vaste opinias ke Volapuko mortis, sed ĝia celo ankoraŭ vivas en pli bonaj formoj. Ankoraŭ neniu internacia lingvo plene venkis, eĉ ne la angla. Eble neniu lingvo venkos, sed la ideo daŭras kaj ne mortis.

Por multaj homoj la sveda, kvankam malpli facila, estas pli justa lingvo ol Esperanto, ĉar ĝi havas iusence oficialan kaj neofendan seksneŭtralan pronomon. Lastatempe tio iĝis vera ankaŭ pri la angla, kiam ununombra “they” finfine aldoniĝis al la Chicago-a Manlibro pri Stilo. Kial Esperantujo ne gvidas ĉi tiajn disputojn? Kial ĝi luktas por samrapidi?

Iuj dirus ke “ĝi” estas seksneŭtrala por neinfanoj kaj nebestoj, sed se tio verus, oni uzus ĝin. Se ĝi ne estus ofenda, oni ne vaste ofendiĝus pri ĝia uzo. Eĉ Zamenhof ne povis preskribi la kortuŝojn de aliaj, kaj certe ne povis priskribi la kortuŝojn de tiuj, kies spertojn li ne komprenis. Kompreneble neniu serĉas ofendiĝi. Sed ofte en ĉi tiaj disputoj mi vidas, ke Esperantistoj pensas, ke ni ja serĉas ofendiĝi. Kaj tia sinteno, kvankam sufiĉe ofta en la mondo, estas minimume konservema, maksimume reakciema. Ĝi neniel estas progresema aŭ justecema. Esperantistoj helpu ripari la problemojn de la mondo, ne imitu ilin.

Pri la elstara bildo: Mi ne povis trovi konvenan bildon, do ĝuu mian katon Viki.

The Shoe Doesn’t Fit: How Centrists Maintain Oppressive Power Dynamics

15027759_1194747040564251_6652761205529161030_n

There is a theory that political beliefs are best arranged as a horseshoe rather than a straight line, where extremists are on the left and right sides of the horseshoe at the bottom, and moderates are at the top and middle. This theory says that extremists on both sides are more similar to each other than they are to moderates.

As a trans woman, the worst part about transition for me, so far, has been the horror of learning that most of the enemies of trans people are not extremists. It’s never pleasant when extremists show up to troll us anonymously or commit violent acts against us (I’ve personally been a victim of at least three physical assaults at their hands that were directly related to my being trans), but without the moderates who enable this, it would not be possible. Moderates enforce their oppressive agenda more subtly: splaining, tone policing, false equivalence, playing devil’s advocate, free speech fetishism, denial of our lived experience, etc..

Even worse, once the extremists have put the humanity of a marginalized group up for debate, our assertion that we are human becomes just one side of a “two-sided debate” in the eyes of moderates. And you can always depend on moderates to police us in any debate, telling us not to get angry, saying we’re being too emotional over the matter of whether we should be allowed in public, etc.. You can count on them to treat “the two sides” as being equivalent. Without moderates, the far right would have no real power.

Recently I learned that Esperanto-USA’s land congress would be held this year in Raleigh, North Carolina, and I found this to be a typical example of how the Esperanto movement makes no effort whatsoever to be accessible to marginalized people, preferring to pat itself on the back over its inherent righteousness and goodness for “la tuta homaro.” A “debate” over the exact same issue on Reddit originally led me to leave the UEA and Esperanto-USA. Still, I felt like I had to say something, and I don’t know why. Why allow the movement to occupy even more of my time as I’m worried about bigger things than constructed languages? But I thought that maybe I was the one being unreasonable, and maybe if I would just say something, they would immediately say “oh, we never thought about it that way!”

Instead I found myself once again being dismissed and tone-policed by a cisgender man, this time from North Carolina. As is almost always the case, if not always, the man who was dismissing me and tone-policing me claimed to be on my side. Despite my initial complaint pointing out that the pseudo-repeal of HB2 had no impact on trans people, and my follow-up showing that there was widespread consensus on this, he repeatedly insisted that HB2 had been repealed, as though a nominal repeal invalidates any practical complaint. When I said he could not possibly understand the situation of a trans person, he responded by telling me that I seriously underestimate the empathy of other people. The fact that this argument was happening at all shows, to me, that I was overestimating it by ever raising the issue to begin with.

At another point in the argument, he said that the fears of “both sides” were exaggerated. To me, it’s statements like this that are mainly responsible for our continued dehumanization. “Both sides” are not the least bit equivalent, and this false equivalence leads to our basic humanity becoming a legitimate “issue of political debate.” The fear of trans people being harassed in bathrooms is real and substantiated; trans people of color make up the vast majority of victims of hate crimes nationwide, and unlike “male sexual predators invading women’s restrooms,” many instances of violent crime against trans people in bathrooms have been reported:

Apart from these official reports, 1% of trans people reported being sexually assaulted in public restrooms in the 2015 U.S. Trangender Survey, which was taken before trans bathroom rights were in the news. 1% reported being physically assaulted and 12% reported being verbally harassed. Transphobia disproportionately affects people of color and disabled people. I doubt Raleigh is special in this regard.

The fear of “male sexual predators invading women’s restrooms” is scaremongering by so-called religious conservatives, a cynical way to get out the vote to elect the candidates they want, based on zero evidence, zero reports, nothing whatsoever except their hunger for power and the maintenance of their careers. Trans people in North Carolina, and elsewhere, are the prey of these psychopathic political predators.

But these politicians are never the ones who do the footwork of dismissing our concerns; they have no interest in our opinions. It’s always “moderates” who end up falsely equating them with us in order to pat themselves on the back for how reasonable and empathetic they are. And in doing this, they practically become the principal instrument in the maintenance of oppressive power dynamics. Their “supporting us” and “not being transphobic” is purely abstract, and its material consequence is the exact opposite of their alleged beliefs.

(Rachel edit: Changed the URLs to links and bulleted them to make it easier to read)

La volo malaperi (enhav-averto: seksperforto, torturo, sektoj, senhejmeco, transfobio, psikiatrio, drogoj)

SleepyCat

Enhav-averto: seksperforto, torturo, sektoj, senhejmeco, transfobio, psikiatrio, drogoj.

La 11-an de marto 2011, mi estis seksperfortita kaj torturita dum horoj kaj horoj, fare de cisgenra virino; ankoraŭ hodiaŭ restas cikatroj. Mi kulpis min pro mia propra seksperfortiĝo dum jaroj, do mi klopodis trovi ian religion… tiun saman marton, mi iĝis ano de la Bahaa Kredo, kiun mi forlasis nur kelkajn monatojn poste pro ties malsubteno de GLAT-aj rajtoj. Dum mia mallonga aneco en la kredo, mi eklernis Esperanton. Tiam mi estis tre psike damaĝita, kiel nun, sed ankaŭ nekonscia pri mia propra traŭmato. Mi estis enŝranka transseksulo tiam, antaŭ-hormon-terapia, kaj mi konsideris mian transseksecon nur plua malmoralaĵo mia, kiu kaŭzis ke mi suferis la seksperforton. Mi bone scias hodiaŭ, ke tio estas rubaĵo, sed mi ne sciis tion tiam.

La postan jaron mi devis ĉesi severan substancan dependecon, do mi aniĝis en sekto, kiu pretendis la kapablon kuraci min. Mi ja ĉesis la dependencon, sed ili samtempe informis min, ke mi havis nenian individuan potencon, ke mi bezonis ilin. Ili devigis min konfesi diversajn aferojn pri mia pasinteco, kaj “konfirmis” mian senton de kulpeco pri mia seksperfortiĝo. Ili diris al mi, ke mia transsekseco estis parto de mia “malsano,” ke ĝi estis spirita problemo. Mi plu prokrastis hormon-terapion.

La 25-an de decembro 2013, mi klopodis kaj malsukcesis mortigi min. Frue en januaro, mi naive informis mian terapiiston, kiu sendis min al psikiatria malsanulejo kontraŭ mia volo. Tie mi elŝrankiĝis kiel transseksulino al psikiatria flegistino. Ŝi diris ke, kvankam la vivo de transseksulino estas malfacila, mi ja ne estas la unua homo, kiu iam havis tiun problemon, do ĝi ne estas bona kialo mortigi min. Kiam mi eliris mi elŝrankiĝis al mia familio, kiu malakceptis min kaj diris, ke ĝi estas simptomo de mia frenezeco.

Nelonge poste mi trovis min denove en la sama malsanulejo, dirante al ili ke mi estas virino, sed ili rifuzis uzi mian novan nomon aŭ pronomojn. De tie mi iris al “duonvoja domo,” tio estas, loko por senhejmuloj kun psikaj malsanoj, kiuj ĵus eliris la psikiatrian malsanulejon.

Mi sukcesis trovi laboron en norda Virginio, sed ne sukcesis teni la oficon. Mi ekloĝis kun viro en Vaŝingtono, kiu ofertis manĝon kaj loĝadon al mi por mia laboro. Li estas vorte kaj emocie mistraktema, do mi finfine forkuris el lia hejmo en la straton, kie mi loĝis dum monatoj. Samtempe mi organizis Esperanto-renkontiĝojn. En malfrua februaro 2015 mi decidis, ke ĉar mi estas senhejma, ne multe gravas ĉu mi denove ekuzas drogojn, do mi faris tion. Pli severe ol iam ajn, mi iĝis metamfetamina dependanto. En frua aprilo 2015 mi denove seksperfortiĝis, de cisgenra viro; mi eĉ estis sobra tiun nokton, kvankam mi ne sobris la postan.

Mi lernis nelonge poste, ke mia patro estas malsana. Mi decidis reiri al Ohio por viziti lin en la malsanulejo. Inter mi kaj la gepatroj, la aferoj iom varmiĝis, kaj mi restis tie la ceteron de la jaro. Propravole kaj proprapotence mi denove ĉesis uzi metamfetaminon. Samtempe mi tute ĉesis kredi je spiritaj sensencaĵoj.

Ĉi-jare mi moviĝis al Niagara Falls, Novjorkio. Mi havas partneron ĉi tie, kaj mi estas pli feliĉa ol iam ajn. Sed la memoro de la pasinteco ankoraŭ doloras min, kune kun la honto pri tio, ke dum okazis ĉio ĉi-supra, ankaŭ mi mem ne estis la plej bona homo al aliaj. Krome, faŝismo venis al Usono, do estas kvazaŭ la traŭmato estas freŝa; tre verŝajne mi nun, kiel multaj, spertas pluajn traŭmatojn.

Do, tre ofte, mi simple volas malaperi. Eĉ kiam mi engaĝiĝas en hobioj, ekzemple lingvokonstruado, mi sentas min tro fremdiĝinta por interagi kun tiuj kun similaj interesoj. Samtempe, mi ne povas malaperi, do mi engaĝiĝas en terapio, esperante, ke tio iam helpos min. Kaj mi nun parolas al tre malmulta kvanto da homoj: tiuj, kiujn mi jam bone konas kaj fidas. Eble tio igas min egoisma; tion mia cerbo ja konstante diras al mi. Sed oni ne povas manĝigi alian homon kiam onia propra telero estas malplena.