La volo malaperi (enhav-averto: seksperforto, torturo, sektoj, senhejmeco, transfobio, psikiatrio, drogoj)

Enhav-averto: seksperforto, torturo, sektoj, senhejmeco, transfobio, psikiatrio, drogoj.

La 11-an de marto 2011, mi estis seksperfortita kaj torturita dum horoj kaj horoj, fare de cisgenra virino; ankoraŭ hodiaŭ restas cikatroj. Mi kulpis min pro mia propra seksperfortiĝo dum jaroj, do mi klopodis trovi ian religion… tiun saman marton, mi iĝis ano de la Bahaa Kredo, kiun mi forlasis nur kelkajn monatojn poste pro ties malsubteno de GLAT-aj rajtoj. Dum mia mallonga aneco en la kredo, mi eklernis Esperanton. Tiam mi estis tre psike damaĝita, kiel nun, sed ankaŭ nekonscia pri mia propra traŭmato. Mi estis enŝranka transseksulo tiam, antaŭ-hormon-terapia, kaj mi konsideris mian transseksecon nur plua malmoralaĵo mia, kiu kaŭzis ke mi suferis la seksperforton. Mi bone scias hodiaŭ, ke tio estas rubaĵo, sed mi ne sciis tion tiam.

La postan jaron mi devis ĉesi severan substancan dependecon, do mi aniĝis en sekto, kiu pretendis la kapablon kuraci min. Mi ja ĉesis la dependencon, sed ili samtempe informis min, ke mi havis nenian individuan potencon, ke mi bezonis ilin. Ili devigis min konfesi diversajn aferojn pri mia pasinteco, kaj “konfirmis” mian senton de kulpeco pri mia seksperfortiĝo. Ili diris al mi, ke mia transsekseco estis parto de mia “malsano,” ke ĝi estis spirita problemo. Mi plu prokrastis hormon-terapion.

La 25-an de decembro 2013, mi klopodis kaj malsukcesis mortigi min. Frue en januaro, mi naive informis mian terapiiston, kiu sendis min al psikiatria malsanulejo kontraŭ mia volo. Tie mi elŝrankiĝis kiel transseksulino al psikiatria flegistino. Ŝi diris ke, kvankam la vivo de transseksulino estas malfacila, mi ja ne estas la unua homo, kiu iam havis tiun problemon, do ĝi ne estas bona kialo mortigi min. Kiam mi eliris mi elŝrankiĝis al mia familio, kiu malakceptis min kaj diris, ke ĝi estas simptomo de mia frenezeco.

Nelonge poste mi trovis min denove en la sama malsanulejo, dirante al ili ke mi estas virino, sed ili rifuzis uzi mian novan nomon aŭ pronomojn. De tie mi iris al “duonvoja domo,” tio estas, loko por senhejmuloj kun psikaj malsanoj, kiuj ĵus eliris la psikiatrian malsanulejon.

Mi sukcesis trovi laboron en norda Virginio, sed ne sukcesis teni la oficon. Mi ekloĝis kun viro en Vaŝingtono, kiu ofertis manĝon kaj loĝadon al mi por mia laboro. Li estas vorte kaj emocie mistraktema, do mi finfine forkuris el lia hejmo en la straton, kie mi loĝis dum monatoj. Samtempe mi organizis Esperanto-renkontiĝojn. En malfrua februaro 2015 mi decidis, ke ĉar mi estas senhejma, ne multe gravas ĉu mi denove ekuzas drogojn, do mi faris tion. Pli severe ol iam ajn, mi iĝis metamfetamina dependanto. En frua aprilo 2015 mi denove seksperfortiĝis, de cisgenra viro; mi eĉ estis sobra tiun nokton, kvankam mi ne sobris la postan.

Mi lernis nelonge poste, ke mia patro estas malsana. Mi decidis reiri al Ohio por viziti lin en la malsanulejo. Inter mi kaj la gepatroj, la aferoj iom varmiĝis, kaj mi restis tie la ceteron de la jaro. Propravole kaj proprapotence mi denove ĉesis uzi metamfetaminon. Samtempe mi tute ĉesis kredi je spiritaj sensencaĵoj.

Ĉi-jare mi moviĝis al Niagara Falls, Novjorkio. Mi havas partneron ĉi tie, kaj mi estas pli feliĉa ol iam ajn. Sed la memoro de la pasinteco ankoraŭ doloras min, kune kun la honto pri tio, ke dum okazis ĉio ĉi-supra, ankaŭ mi mem ne estis la plej bona homo al aliaj. Krome, faŝismo venis al Usono, do estas kvazaŭ la traŭmato estas freŝa; tre verŝajne mi nun, kiel multaj, spertas pluajn traŭmatojn.

Do, tre ofte, mi simple volas malaperi. Eĉ kiam mi engaĝiĝas en hobioj, ekzemple lingvokonstruado, mi sentas min tro fremdiĝinta por interagi kun tiuj kun similaj interesoj. Samtempe, mi ne povas malaperi, do mi engaĝiĝas en terapio, esperante, ke tio iam helpos min. Kaj mi nun parolas al tre malmulta kvanto da homoj: tiuj, kiujn mi jam bone konas kaj fidas. Eble tio igas min egoisma; tion mia cerbo ja konstante diras al mi. Sed oni ne povas manĝigi alian homon kiam onia propra telero estas malplena.

La vivo kontinuas; ridu kaj batalu.

“Jes, ni devas donaci kaj voluntuli kaj protesti kaj voĉdoni, samtempe ĉiutage memorigante nin, ke Hillary Clinton gajnis la popolan baloton. Kaj ni devas dediĉi nin al la defendo de niaj geamikoj, najbaroj, kaj kunlaboristoj, kiuj estas enmigrantoj (ĉu kunpasportaj aŭ ne), Islamanoj (ĉu naskitaj en Usono aŭ enmigrintaj aŭ rifuĝintaj), neblankuloj, virinoj serĉantaj reproduktan sanon, transgenraj geviroj serĉantaj sekuron, lesbaninoj kaj gejaj viroj serĉantaj protekti siajn familiojn, kaj ĉiun kaj ĉion alian, kiun Trump promesis damaĝi, ĝis kaj inklude de la planedo, sur kiu ni ĉiuj loĝas.

“Sed ni devas ankaŭ krei tempon por ĝojo kaj plezuro kaj rido kaj geamikoj kaj manĝo kaj arto kaj muziko kaj seksumado. Dum la plej mallumaj tagoj de la HIV/aidosa epidemio, kiam Respublikanoj kaj religiaj konservistoj regis la federacian registaron [de Usono] kaj provis laŭ eble plej multe dolori la malsanulojn kaj mortantojn, kviroj organiziĝis kaj protestis kaj volontulis kaj malĝojis. Ni ankaŭ faris muzikon kaj teatron kaj arton. Ni prizorgis unu la alian, kaj ni dancis kaj amis kaj fikis. La brakumo de ĝojo kaj arto kaj seksumo, alfronte al timo kaj necerteco, plibonigis niajn sentojn—ĝi bontenis nian psikan sanon—kaj ĝi havis ankaŭ la kroman avantaĝon, ke ĝi frenezigis niajn malamikojn. Ili ne povis kompreni kiel ni povus senti nin iaj krom mizeraj, konsiderante la defiojn, kiujn ni alfrontis—ilian avidon, ilian senzorgecon, iliajn antaŭjuĝojn— sed ni kreis kaj spertis ĝojon malgraŭ ilia malamo kaj malgraŭ ĉi tiu terura malsano. Ni turnis nin unu al la alia—ni turnis nin al niaj amantoj kaj amikoj kaj fojfoje nekonatoj—kaj diris, ‘Ili forfikiĝu. Nun fiku min.’

“Ni ne elradikigis aidoson, la morbon, kiu tiam malsanigis nin, sed ni batalis ĝin ĝis malpluirado kaj ni ankoraŭ eble venkos ĝin. La morbo, kiu nun malsanigas nian nacion estas malsama. Eble ni neniam elradikigos rasismon kaj seksismon kaj malamon. Sed ni ja batalos kontraŭ ili. Kaj ne aŭskultu iun ajn, kiu diras al vi, ke muziko kaj danco kaj arto kaj seksumo kaj ĝojo estas distroj de la batalo. Ili estas partoj de la batalo.”

— Dan Savage, usona GLAT-a aktivisto kaj konsila kolumnisto pri seksumo

Donald Trump sukcese manipulis la usonan popolon por alpotenciĝi, kaj la vivo kontinuas. Dum neeta daŭro post la baloto mi tre malfacile povis ĝui ion ajn, ĉu seksumon aŭ lingvojn aŭ lingvokreadon aŭ kion ajn. La fakto, ke Usono nun havas narcisisman, rasisman, seksisman, transfobian fekaĉulon kiel prezidenton, malklarigas la estontecon kaj ŝajnigas la nuntempon kiel onian finan oportunon savi sin antaŭ ol pasis la tempo. Mi metis ĉiujn miajn dokumentojn en ordon; mi nun estas jure ina kaj miaj referoj por kirurgio estas skribataj. Tio okazas ne pro tio, ke mi pensas, ke tiuj aferoj savos min de transfobiaj homoj, kiuj sufiĉe dediĉis sin al mia doloro, sed pli pro tio, ke mi zorgas, ke tiuj aferoj baldaŭ ne plu estos eblaj.

Interdume mi devis memori denove ekĝui mian vivon. Mi serĉas ĉiun ajn manieron ridi: memeojn, fekafiŝadon, spektadon de humoraĵoj pri Donald Trump (laŭ mi Alec Baldwin ĝis nun plej ridige afektis lin), kaj plej bone, sarkasmon. La fakto, ke tiaj ĉi aĉuloj havas potencon, des pli gravigas la mokridadon pri ili. Bebo, kiu regas armeon, ja ankoraŭ estas bebo, kaj per certa aspekto, tio povas esti ege ridiga.

Mi estus tamen senzorga, se mi ne rimarkus, ke kvankam amo kaj mokridado kaj seksumo kaj feliĉo estas gravaj lertaĵoj por travivi, ankaŭ batalado estas tre grava lertaĵo por travivi, kiu necesos por nia longdaŭra pluvivado. Al iu ajn, kiu loĝas en Usono, ni devas plivigliĝi, kaj se vi ne loĝas en Usono, ne pensu eĉ dum sekundo, ke tio ĉi ne povas okazi al vi. Tiel Trump venkis ĉi tie: neniu kredis, ke li efektive povis venki, do neniu sufiĉe vigle klopodis haltigi lin ĝis multe tro malfrua horo. Ili pensis, ke li estis marĝena kandidato kun neniom da ŝanco. Mi vidas multajn aliajn tiajn homojn ĉirkaŭ la mondo (ekzemple Geert Wilders), kaj oni ne povas daŭre lasi tion ĉi kontinui. Do sendepende je kio vi kredas, se vi malamas faŝismon, batalu kontraŭ ĝi per kion ajn vi opinias vere efika. Kvankam mi havas malmultan fidon pri demokratio, skribado de leteroj kaj telefonvokado de politikistoj estas ankoraŭ pli efika ol la naiva kredo, ke feliĉo sole savos nin. La ununura maniero, kiel amo venkos, estas se nia difino de amo inkludas agadon por protekti kion ni amas.

Trump venkis pro tio, ke la usona maldekstro dormis kaj sonĝis pri neevitebla progreso.

Antaŭ unu jaro mi rendevuis kun alia transgenra virino, kiun mi renkontis per aminduma retejo. Mi diris al ŝi, ke mi maltrankvilis pro la populareco de Donald Trump. Ŝi diris, ke li neniam estos prezidento, nek eĉ iĝos kandidato. Mi respondis kun la mezuroj de publika opinio kaj ŝi diris, “Tiuj ne pravas; ili nur mezuras la opiniojn de homoj, kiuj emas respondi al ili. Tio estas fantomo por distri vin de la problemoj pri Hillary Clinton.”

Mi demandis, “Ĉu ne estas tre zorgige, ke li sufiĉe popularas eĉ por gajni neprecizajn taksojn de publika opinio? Ĉu la ekzisto de liaj subtenantoj mem ne estas problemo?”

“Ne,” ŝi respondis. “Homoj ĉiam kredis je stultaĵoj, sed la mondo tamen pliboniĝis.” Ŝi tiom malestimis min pro tio, ke mi eĉ pensus ke li povus iĝi prezidento, kaj mi tiom koleris pri ŝia neserioza konsidero de la cirkonstancoj, ke ni neniam denove vidis unu la alian.

Tio estas tipa ekzemplo de la usona maldekstro: homoj tro memkontentaj por vidi la venontan ŝtormon, tro ĉinikaj por eĉ kompreni ĝian seriozecon, kaj tro egoismaj por organiziĝi unu kun la alia kontraŭ kunaj problemoj.

Fojfoje necesas eliri la realon

Lastajare mi konsideris forlasi Esperanton (ne temus pri “kabeo,” ĉar mi neniam sufiĉe aktivis), kaj ĉiajn aliajn planlingvojn, pro tio, ke mi devas zorgi pri multe pli seriozaj aferoj. Nu, kompreneble, tio neniam okazis. Kvankam internacia helplingvo estas plej optimisme revo iom post iom realiĝanta, plej pesimisme fantazio nekredebla, tio tamen ne estas, per si mem, malbona. La realo ofte iĝas, ĉe marĝenuloj, tro kruela por ĉiam pensadi pri ĝi. Tiam oni bezonas dumtempan eliron, sciante ke oni ne restos tie tro longe kaj reiros al la realo laŭ eble plej frue. Verŝajne tial homoj havas la kapablon imagi nekredeblaĵojn.

Mi komprenas, ke por multaj homoj, Esperanto estas afero tre serioza kaj praktika. Mi ĝojas, ke ili trovas tian utilon en la lingvo. Tio evidente atestas al la diversaj uzoj de ĉi tiu lingvo. Tamen. por mi, Esperanto ne praktike helpas min, nur fantazie. Kaj tio estas bonega, ĉar mi ne povas ĉiam toleradi ĉion, kio okazas ĉirkaŭ mi. Ĉi-jare en Usono, tri aferoj iel iĝis la plej gravaj aferoj por normaluloj: mia rajto ekzisti, la rajto ekzisti de islamanoj, kaj la rajto ekzisti de malriĉaj enmigrantoj. Tute ne interesas min defendi mian ekziston. Prefere mi lernus Volapukon.

Mi komprenas, ke la rezultoj de ĉi tiu disputo materie tuŝegos min. Mi devas defendi min, samkiel ĉiu devas defendi sin. Sed sen fantazio, mi verŝajne ne “materie” ekzistus sufiĉe longe por plibonigi miajn cirkonstancojn.

Conlangs for sadtiemz.

Raye Chell Mahela

Ever do some algebra problems, even though it’s underneath your skill level, but it’s easy and fun and something you enjoy?

Or maybe you play a toy piano even though you’re good at playing real pianos, just because.

Or you are a programmer, but still play with RPG Maker from time-to-time to enjoy some casual game development without the extremely time-consuming parts.

I don’t know.

I’ve been studying Chinese, but right now Esperanto is easiest for me to use right now because I’m already decent at it.

I spent a lot of Christmas week pretty alone, save for time with parents on xmas day itself. My boyfriend and I are breaking up – he signed the lease to his own apartment today, and will be moving some stuff tonight.

So, Esperanto is an easy thing, and I enjoy using languages, so it’s just been something to get my mind off things. I feel a bit aimless right now and not sure how to fill my time. I need to prep for teaching CompSci classes, beginning mid-January. But free time? Video games don’t feel that great when I’m super stressed, so doing something constructive is nice. Making YouTube videos is a nice, somewhat easy thing to work on.

Jumping back into playing with conlangs have kept me emotionally stable recently, and I’m starting to feel better. A few weeks ago I was feeling very lost and very hopeless. Not specifically because of relationship stuff, but just not being certain with where I am in life, where I’m going, and so on.

Ugh, I dunno. I feel like shit, but programming and drawing and using that to practice languages gives me some solace.


 

Look at all the things I’ve made in the past week:

Kabe

Raye Chell Mahela

Picture of Kabe the Cat

This is Kabe the cat. She does not speak Esperanto.


I’ve kind of Kabe’d myself, but not 100% completely. If someone sends me a message in Esperanto, I’ll respond in kind, but I don’t actively use it myself.

Sometimes I’ll say something to my boyfriend in Esperanto because we have no other common secret language between us. “Mi volas foriri el la vendejo; la knabaĉoj ĝenas min.

A year ago, on December 15th 2014, our local Kansas City Esperanto group was started, and I like the people there, so I continue listening and using it at our monthly meetings.

And, as our translator at Moosader speaks English, Spanish, and Esperanto, she translates our games to Esperanto (and we translate the pages, trailers, etc.)

But, I don’t actively seek it out. I no longer feel that drive and interest towards learning and using the language. It just feels icky to use.

I’m much more interested in learning Mandarin Chinese, Spanish, and Láadan right now, and I have no desire to continue making comics, videos, or games specifically for Esperanto. I don’t care to be a part of any Esperanto-oriented communities (aside from the one I created locally), or keep up with current Esperanto events, or explain to people what Esperanto even is.

For the most part, I’m done with it. It is not a total refusal to use it, but I no longer actively seek it.

The Lord’s Prayer in multiple conlangs

Raye Chell Mahela

I don’t know why exactly this shows up as a sample translation for many languages (tradition from classic translation practices?), but it is. So let’s show the prayer in multiple conlangs, shall we?

See also, the Reddit thread in /r/Conlangs,
What is the Lord’s Prayer in your conlang?


English

Our Father in heaven,
hallowed be your name.
Your kingdom come,
your will be done,
on earth as it is in heaven.
Give us this day our daily bread,
and forgive us our debts,
as we also have forgiven our debtors.
And lead us not into temptation,
but deliver us from evil.

Esperanto

Patro nia, kiu estas en la ĉielo,
Via nomo estu sanktigita.
Venu Via regno,
plenumiĝu Via volo,
kiel en la ĉielo, tiel ankaŭ sur la tero.
Nian panon ĉiutagan donu al ni hodiaŭ.
Kaj pardonu al ni niajn ŝuldojn,
kiel ankaŭ ni pardonas al niaj ŝuldantoj.
Kaj ne konduku nin en tenton,
sed liberigu nin de la malbono.

Wikipedia, Comparison between Esperanto and Ido

Ido

Patro nia, qua esas en la cielo,
tua nomo santigesez;
tua regno advenez;
tua volo facesez
quale en la cielo, tale anke sur la tero.
Donez a ni cadie l’omnadiala pano,
e pardonez a ni nia ofensi,
quale anke ni pardonas a nia ofensanti,
e ne duktez ni aden la tento,
ma liberigez ni del malajo.

Wikipedia, Comparison between Esperanto and Ido

Interlingua

Patre nostre, qui es in le celos,
que tu nomine sia sanctificate;
que tu regno veni;
que tu voluntate sia facite
como in le celo, etiam super le terra.

Da nos hodie nostre pan quotidian,
e pardona a nos nostre debitas
como etiam nos los pardona a nostre debitores.
E non induce nos in tentation,
sed libera nos del mal.
Amen.

Wikipedia, Interlingua

Lojban

doi cevrirni .iu noi zvati le do cevzda do’u
fu’e .aicai .e’ecai lo do cmene ru’i censa
.i le do nobli turni be la ter. ku se cfari
.i loi do se djica ba snada mulno vi’e le cevzda .e .a’o la ter.
(.i do nobli turni vi’e le cevzda .ebazake .a’o la ter.)
(.i loi do se djica ba snada mulno vi’e le cevzda .e .a’o la ter.)
.i fu’e .e’o ko dunda ca le cabdei le ri nanba mi’a
.i ko fraxu mi loi ri zu’o palci
.ijo mi fraxu roda poi pacyzu’e xrani mi
.i ko lidne mi fa’anai loi pacyxlu
.i ko sepri’a mi loi palci
(.i .uicai ni’ike loi se turni .e loi vlipa .e loi mi’orselsi’a me le do romei)

Lojban.org

Láadan

Bi’ili,
Thul lenetha Na olimeha.
Wil he’eda zha Natha.
Wil nosha’ad sha Natha lenedi.
Wil sho’o yoth Natha,
Doniha zhe olimeha;
Wil ban Na bal lenethoth lenedi
I wil baneban Na lud lenethoth lenedi
Zhe mebane len luda’ lenethoth lenedi
I wil un ra Na lelneth erabal hedi
Izh wil bo’odan Na leneth rami’ilade
Bro’o sha, sha Natha
I hohathad, hohama Natha
I hohama, hohama Natha
Ril i aril i irilrili
Othe.

From A First Dictionary and Grammar of Láadan, Second Edition, by Suzette Haden Elgin

Toki Pona

Translation by Pijie/Jopi

mama pi mi mute o, sina lon sewi kon.
nimi sina li sewi.
ma sina o kama.
jan o pali e wile sina lon sewi kon en lon ma.
o pana e moku pi tenpo suno ni tawa mi mute.
o weka e pali ike mi. sama la mi weka e pali ike pi jan ante.
o lawa ala e mi tawa ike.
o lawa e mi tan ike.
tenpo ali la sina jo e ma e wawa e pona.
Amen.

Wikipedia, Toki Pona

Volapük

1930 de Jong Volapük

O Fat obas, kel binol in süls!
Nem olik pasalüdükonöd!
Regän ola kömonöd!
Vil olik jenonöd, äsä in sül, i su tal!
Givolös obes adelo bodi aldelik obsik!
E pardolös obes döbotis obsik,
äsä i obs pardobs utanes, kels edöbons kol obs.
E no blufodolös obis,
ab livükolös obis de bad!
(Ibä dutons lü ol regän, e nämäd e glor jü ün laidüp.)
So binosös!

Wikipedia, Volapük

Creating an inclusive auxlang

Raye Chell Mahela

Read in EnglishLegu Esperante

An international auxiliary language (sometimes abbreviated as IAL or auxlang) or interlanguage is a language meant for communication between people from different nations who do not share a common first language. An auxiliary language is primarily a second language.

from Wikipedia

Not all conlangs are meant to be auxlangs, but some are – like Ido and Esperanto. However, can a language invented by one man or one small committee be inclusive?

Becca’s post, “How universal can a language be?“, mentions a few things:

For queer people, learning any language can be a very invalidating experience.

[…]

Learning a constructed language can be even more invalidating. Constructed languages have been made with a particular goal in mind, and queer people soon discover that this goal did not involve them.

[…]

When thinking about the possibility of a queer language, it is hard to imagine constructing such a thing without invalidating someone. Any constructed language is very likely to push, consciously or unconsciously, the particular biases of the author.

Which got me thinking about how could we achieve a language that includes as many people as possible. What are some of the challenges that would arise?

1. Be created by many

A single person cannot reasonably create a language that includes everybody and excludes no one. Again, from Becca’s article:

For example, if a transmedicalist were to construct a language designed to be inclusive to trans people, the author would probably make sex equivalent to gender, erase the concept of being cis or trans altogether and strictly assert the gender binary. A person who does not believe in gender, on the other hand, may choose to erase any concept of gender from their language altogether. Yet to many trans people, either of these would be less inclusive and less validating than a Romance language

I think that the only way to reasonably come to rules for the language that most people can agree to, and most people can feel represented by, is to have a group of people create the language. Not just Europeans, not just straight people, not just one gender or another. As many people as possible need to be able to give their input – whether or not they are linguists.

2. Be fluid

With certain conlangs, such as Esperanto, the community in general is very resistant to change, thinking that it might end up killing the language and defeat Esperanto’s goal of being spread to everybody as a second language.

But, in order for a language to be inclusive, it has to be open to changing – after all, even with a committee of people from various backgrounds working on a language together, somebody is bound to be left out. Therefore, the language would need to be open to change when people voice their concerns.

3. Be versioned

Of course conlangs go through various drafts, but I think that it is important to not just stop at v1.0. Each version needs to have people using it and refining it, with new features added for new versions.

That might sound like programming language development – even ol’ C++ has major differences between version 1998 and version 2011. 1998 is a solid language, and many people still use 1998 exclusively, but 2011 adds a lot of modern features that people have come to expect from modern languages.

Perhaps spoken languages should be similar.

If you look at Ithkuil, it is versioned as well — each “version” is marked by a year: 2004, 2007, 2011. I have not learned it myself, but if anyone out there has input on how the Ithkuil community deals with this, please let me know! :)

4. Be modular and extendible

It might seem daunting to build such a fluid language! What if some people want aspects of Láadan’s evidence markers, but want Ido’s reversibility when it comes to word building? You have to choose one focus!

No you don’t! Why not include everything?

The language shouldn’t be written into a corner so that it has to follow one paradigm, but should be built in such a way that it can be expanded upon with minimal pain for the core language itself.

Again, if you’re a programmer, think of libraries of code. Libraries for C++ are built with C++’s rules, but extend the functionality of the language – so, for example, your programs don’t have to just be console-based, white text on a black screen. (Though it’d be interesting to have namespaces in branches of the language, hmm…)


So how do we achieve this?

How could we possibly collaborate on an auxlang, bringing in many voices and allowing for evolution over time? How could we allow people to work on off-shoots of the language, and once refined, asked to be made part of the core language? How do we keep track of all of the changes made to the language over time?

Revision Control.

Ho, ve. That’s a little programmery, isn’t it? But a lot of conlangers I know are programmers.  That isn’t to say that the language should be built by a diverse group of programmers (everyone knows the field of CS has its diversity problems…), but revision control can be a really great tool for this sort of project, and non-programmers can learn to use it, too.

I would love to see a conlang develop on GitHub, or Bitbucket, or Sourceforge, or on its own server with its own website, and see tools develop to aid in teaching and using that language. It would take a lot of effort and a lot of time, but perhaps it’s an experiment that should happen at some point.

But Rachel, how do we get people to learn such an auxlang?

Honestly, if you want people to learn a language, there has to be stuff to do in that language. This can be chatting with others, but there is more to that. Perhaps if we are able to create films and animations and video games and news websites and everything else in such a language, we build value for the language.

It’s hard to learn a language specifically on ideals, and it’s very hard to learn a language that has virtually no resources out there but a few language lessons.

But creating content is something that is required for the language itself to grow and evolve. We would need to use it for our entertainment or daily lives, find out what is lacking, and build onto it.

I do not think that having an evolving language would hinder this too much. There is still entertainment from older versions of English that get adapted and are still shared today, and with revision control history (and, hopefully, branches for each new ‘version’), all of the historical data would be there to enable somebody to adapt their work to newer versions, or other works from older versions.

What do you think?

  • Do you know any conlangs built by a group, with the intent of being inclusive?
  • Do you know any conlangs that are being built on GitHub or with other open source methodologies?
  • Would you be interested in taking part in such a project, either by building out the core, testing the language by using it, or creating resources otherwise?
  • What downfalls do you foresee?

(One problem I foresee is that I’m writing this in English, and to get people from around the world contributing, we’d need resources in each language – at least to learn the core language, then communicate with that for language building.) :)

The times when we need new words…

Raye Chell Mahela

Here are some things we may experience often, but don’t have a concise way of saying it…

  • “When one claims that the other person should not perceive the feelings that they do, because they perceive ones own hardships to be greater than theirs”
  • “When one initiates an argument, only to immediately cut it off by saying do not wish to discuss it once they want to discuss a counter-point.”
  • “When one is simultaneously desperate for attention and terrified of being noticed for fear of being used and manipulated”
  • “When one is trapped in the car at one’s destination and frustrated, because the program on public radio is too good, and they want to finish it.”

What do you think? Have anything you experience often, but are frustrated by the lack of a word to describe it in detail? What might be an appropriate phrase or word in Láadan to describe these?