Ambaŭseksema manifesto (“a bisexual manifesto” in Esperanto)

ĈAR ni ne estas realaj KAJ nia orientiĝo estas nur fazo KAJ ni nur forlasos onin por ano de alia sekso kiam ajn KAJ nia maniero ami estas nur signo de konfuzo KAJ kiam ni ne ŝanĝiĝis post 5 aŭ 10 aŭ 20 aŭ 50 jaroj ni ankoraŭ nur estas konfuzitaj KAJ kiam ni estas en aliseksa amrilato tiam ni tenas “alisekseman privilegion” KAJ kiam ni estas en samseksa amrilato tiam ni finfine “plene elŝrankiĝis” KAJ kiam ni estas en aliseksa amrilato ni vere estas nur aliseksemaj KAJ kiam ni estas en samseksa amrilato tiam ni vere estas gejaj aŭ lesbaj KAJ kiam ni aŭdacas sugesti ke ni havas propran identecon ni estas perfidintoj de la komunumo KAJ se ni identiĝas kiel ambaŭseksemaj ni do pensas ke nur ekzistas du seksoj KAJ kiam ni identiĝas kiel ĉiuseksemaj ni do estas nur hipsteroj KAJ kiam ni ne difinas nin mem tiam ni estas nevideblaj KAJ ĉar ĉiu historia persono aŭ famulo, kiu iam ajn havis samseksan amrilaton vere estis geja aŭ lesba sendepende de siaj sentoj pri aliaj seksoj KAJ oni diras al ni ke ni ne povas decidi KAJ ke ni nur volas atenton KAJ kiam ni estas monogomiaj tiam ni vere ne estas ambaŭseksemaj KAJ kiam ni estas pluramemaj tiam ni plifortigas stereotipojn KAJ ĉar ni volas fiki ĉion kio moviĝas KAJ ĉar estas en ordo sekse ĉikani nin kaj ni ne rajtas elekti aŭ rifuzi aŭ malakcepti tion KAJ ĉar estas en ordo demandi al ni invadajn demandojn pri niaj seksumaj vivoj KAJ ĉar ĉiu fuŝo en niaj amrilatoj atribuiĝas al nia ambaŭseksemo KAJ ĉar ni vidas amoserĉajn anoncetojn, kiuj diras “ambaŭseksemuloj ne respondu” KAJ pro multegaj pluaj kialoj, NI ESTAS PARTO DE LA MOVADO POR AMBAŬSEKSEMA LIBERIĜO

Angla fonto: A bisexual manifesto

Oni ne devas mensogi pri Esperanto por disvastigi ĝin.

Esperanto estas jam sufiĉe valora, ke oni ne devas kovri ĝiajn problemojn por varbi komencantojn, nek mensogi pri ĝiaj valoroj.

Ekzemple, en la pasinta jaro, mia koramikino aŭskultis mian ĉagrenon pri diversaj aferoj, kiuj okazas en la Esperanto-movado, de la evidenta naziismo de iu SAT-ano, al kiu ties bulteno propravole donis spacon, ĝis la daŭra gastado de la kongreso de Esperanto-USA en Norda Karolino, kie eĉ municipaj protektoj, kiuj certigus la rajtojn de transseksuloj, restas nevalidigitaj kaj nefarebligitaj de la ŝtato. En januaro ni decidis ke ni havu kaŝlingvon inter ni du, do mi ekkonstruis unun. Sed poste ŝi demandis, “Hej, Beka, kial ni ne simple lernu Esperanton? Vi jam scias tiun lingvon.” Do ŝi eklernas kaj mi helpas ŝin laŭeble plej bone.

Alia ekzemplo: amikino mia lastatempe demandis al mi, “Kion vi pensas pri Esperanto? Ĉu valoris la penon laŭ vi?” Mi respondis, “Nu, Esperantujo, la komunumo, havas la samajn difektojn ol la cetero de la mondo, kio verŝajne ne mirigas vin, sed bedaŭrinde estas sento en la movado, ke la problemoj de la cetera mondo neniel ekzistas tie, nek povas ekzisti. Tamen, ĉar ĉia homo estas en la movado, oni facile trovas homojn kun similaj interesoj kun kiuj oni povas praktiki la lingvon. Kaj la lingvo mem ja estas facile lernebla kaj tial eble precipe taŭga ponto al aliaj lingvoj por iu, kiu sentas sin nekapabla lerni lingvon, kiel mi sentis min antaŭ ol eklerni Esperanton. Krome, ĉu vi konas nian kunamikinon Anjo? Ŝin mi renkontis per Esperanto, kaj tiel mi venigis ŝin al nia babilejo, kie ni ĉiuj helpis ŝin tra tre malfacilaj okazoj. Hodiaŭ ŝi fartas multe pli bone, do laŭ mi jes, pro tio Esperanto valoris la penon.” Kaj mia amikino ne perdis la intereson.

Pri tio mi skribas nur por diri, ke oni ne devas esti nerealisma pri Esperanto, nek agrese varbema, por disvastigi la lingvon. Laŭ mi estas eĉ malutile mensogi, ĉar se oni mensogas, komencantoj rapide elreviĝos kaj perdos la intereson.

Esperantujo estu la avangardo de socia justeco anstataŭ lukti por adapti al la mondo.

Tonjo del Barrio prave skribis, ke Esperanto estas normala lingvo. Mi devas konfesi, ke la problemoj, kiujn mi vidas en Esperantujo, estas similaj al tiuj de la cetero de la mondo. Tamen, Esperantujo ne devas esti tia. Esperantistoj povus stari en la antaŭfronto de la luktoj por socia justeco. Esperanto povus esti elstara ekzemplo de kontraŭsubprema konduto. Kaj tio ne ŝajnas okazi.

Temas nek pri raŭmismo, nek finvenkismo, ĉar la sama interna ideo estas aplikebla al ambaŭ. Raŭmistoj nomas ĝin “kontakto sendiskriminacia” dum finvenkistoj parolas pri homa emancipo. Ĉiukaze la ideo estas, ke Esperantujo estu pli bona mondo ol la mondo ekster Esperantujo. La malsamo estas, ke finvenkistoj volas etendi tiun mondon al la tuto.

Bedaŭrinde, mi plej ofte preferas esti en aliaj soci-justecaj rondoj, ĉar laŭ mi tiuj multe pli bone praktikas konceptojn pri socia justeco kaj homa gefrateco. Tiuj aliaj movadoj ne nur estas aŭskultemaj kaj ricevemaj pri novaj ideoj, sed ili daŭre kreas kaj instruas ilin; ili gvidas la hodiaŭan soci-justecan mondon. Esperantujo tro rezistas novajn ideojn kaj donas ĉiam la saman informon; ĝi estas malnova kaj multasence konservema, kiel aliaj simile malnovaj grupoj. Por ke Esperantujo povu atingi kion ĝi celas, ne sufiĉus adapti al la mondo; ĝi devus esti pli bona.

Bonŝance, ĉu Esperantujo adaptos aŭ ne, malnovaj ideoj kutime postvivas en freŝaj movadoj kaj klopodoj. Oni vaste opinias ke Volapuko mortis, sed ĝia celo ankoraŭ vivas en pli bonaj formoj. Ankoraŭ neniu internacia lingvo plene venkis, eĉ ne la angla. Eble neniu lingvo venkos, sed la ideo daŭras kaj ne mortis.

Por multaj homoj la sveda, kvankam malpli facila, estas pli justa lingvo ol Esperanto, ĉar ĝi havas iusence oficialan kaj neofendan seksneŭtralan pronomon. Lastatempe tio iĝis vera ankaŭ pri la angla, kiam ununombra “they” finfine aldoniĝis al la Chicago-a Manlibro pri Stilo. Kial Esperantujo ne gvidas ĉi tiajn disputojn? Kial ĝi luktas por samrapidi?

Iuj dirus ke “ĝi” estas seksneŭtrala por neinfanoj kaj nebestoj, sed se tio verus, oni uzus ĝin. Se ĝi ne estus ofenda, oni ne vaste ofendiĝus pri ĝia uzo. Eĉ Zamenhof ne povis preskribi la kortuŝojn de aliaj, kaj certe ne povis priskribi la kortuŝojn de tiuj, kies spertojn li ne komprenis. Kompreneble neniu serĉas ofendiĝi. Sed ofte en ĉi tiaj disputoj mi vidas, ke Esperantistoj pensas, ke ni ja serĉas ofendiĝi. Kaj tia sinteno, kvankam sufiĉe ofta en la mondo, estas minimume konservema, maksimume reakciema. Ĝi neniel estas progresema aŭ justecema. Esperantistoj helpu ripari la problemojn de la mondo, ne imitu ilin.

Pri la elstara bildo: Mi ne povis trovi konvenan bildon, do ĝuu mian katon Viki.

The Shoe Doesn’t Fit: How Centrists Maintain Oppressive Power Dynamics

There is a theory that political beliefs are best arranged as a horseshoe rather than a straight line, where extremists are on the left and right sides of the horseshoe at the bottom, and moderates are at the top and middle. This theory says that extremists on both sides are more similar to each other than they are to moderates.

As a trans woman, the worst part about transition for me, so far, has been the horror of learning that most of the enemies of trans people are not extremists. It’s never pleasant when extremists show up to troll us anonymously or commit violent acts against us (I’ve personally been a victim of at least three physical assaults at their hands that were directly related to my being trans), but without the moderates who enable this, it would not be possible. Moderates enforce their oppressive agenda more subtly: splaining, tone policing, false equivalence, playing devil’s advocate, free speech fetishism, denial of our lived experience, etc..

Even worse, once the extremists have put the humanity of a marginalized group up for debate, our assertion that we are human becomes just one side of a “two-sided debate” in the eyes of moderates. And you can always depend on moderates to police us in any debate, telling us not to get angry, saying we’re being too emotional over the matter of whether we should be allowed in public, etc.. You can count on them to treat “the two sides” as being equivalent. Without moderates, the far right would have no real power.

Recently I learned that Esperanto-USA’s land congress would be held this year in Raleigh, North Carolina, and I found this to be a typical example of how the Esperanto movement makes no effort whatsoever to be accessible to marginalized people, preferring to pat itself on the back over its inherent righteousness and goodness for “la tuta homaro.” A “debate” over the exact same issue on Reddit originally led me to leave the UEA and Esperanto-USA. Still, I felt like I had to say something, and I don’t know why. Why allow the movement to occupy even more of my time as I’m worried about bigger things than constructed languages? But I thought that maybe I was the one being unreasonable, and maybe if I would just say something, they would immediately say “oh, we never thought about it that way!”

Instead I found myself once again being dismissed and tone-policed by a cisgender man, this time from North Carolina. As is almost always the case, if not always, the man who was dismissing me and tone-policing me claimed to be on my side. Despite my initial complaint pointing out that the pseudo-repeal of HB2 had no impact on trans people, and my follow-up showing that there was widespread consensus on this, he repeatedly insisted that HB2 had been repealed, as though a nominal repeal invalidates any practical complaint. When I said he could not possibly understand the situation of a trans person, he responded by telling me that I seriously underestimate the empathy of other people. The fact that this argument was happening at all shows, to me, that I was overestimating it by ever raising the issue to begin with.

At another point in the argument, he said that the fears of “both sides” were exaggerated. To me, it’s statements like this that are mainly responsible for our continued dehumanization. “Both sides” are not the least bit equivalent, and this false equivalence leads to our basic humanity becoming a legitimate “issue of political debate.” The fear of trans people being harassed in bathrooms is real and substantiated; trans people of color make up the vast majority of victims of hate crimes nationwide, and unlike “male sexual predators invading women’s restrooms,” many instances of violent crime against trans people in bathrooms have been reported:

Apart from these official reports, 1% of trans people reported being sexually assaulted in public restrooms in the 2015 U.S. Trangender Survey, which was taken before trans bathroom rights were in the news. 1% reported being physically assaulted and 12% reported being verbally harassed. Transphobia disproportionately affects people of color and disabled people. I doubt Raleigh is special in this regard.

The fear of “male sexual predators invading women’s restrooms” is scaremongering by so-called religious conservatives, a cynical way to get out the vote to elect the candidates they want, based on zero evidence, zero reports, nothing whatsoever except their hunger for power and the maintenance of their careers. Trans people in North Carolina, and elsewhere, are the prey of these psychopathic political predators.

But these politicians are never the ones who do the footwork of dismissing our concerns; they have no interest in our opinions. It’s always “moderates” who end up falsely equating them with us in order to pat themselves on the back for how reasonable and empathetic they are. And in doing this, they practically become the principal instrument in the maintenance of oppressive power dynamics. Their “supporting us” and “not being transphobic” is purely abstract, and its material consequence is the exact opposite of their alleged beliefs.

(Rachel edit: Changed the URLs to links and bulleted them to make it easier to read)

La vivo kontinuas; ridu kaj batalu.

“Jes, ni devas donaci kaj voluntuli kaj protesti kaj voĉdoni, samtempe ĉiutage memorigante nin, ke Hillary Clinton gajnis la popolan baloton. Kaj ni devas dediĉi nin al la defendo de niaj geamikoj, najbaroj, kaj kunlaboristoj, kiuj estas enmigrantoj (ĉu kunpasportaj aŭ ne), Islamanoj (ĉu naskitaj en Usono aŭ enmigrintaj aŭ rifuĝintaj), neblankuloj, virinoj serĉantaj reproduktan sanon, transgenraj geviroj serĉantaj sekuron, lesbaninoj kaj gejaj viroj serĉantaj protekti siajn familiojn, kaj ĉiun kaj ĉion alian, kiun Trump promesis damaĝi, ĝis kaj inklude de la planedo, sur kiu ni ĉiuj loĝas.

“Sed ni devas ankaŭ krei tempon por ĝojo kaj plezuro kaj rido kaj geamikoj kaj manĝo kaj arto kaj muziko kaj seksumado. Dum la plej mallumaj tagoj de la HIV/aidosa epidemio, kiam Respublikanoj kaj religiaj konservistoj regis la federacian registaron [de Usono] kaj provis laŭ eble plej multe dolori la malsanulojn kaj mortantojn, kviroj organiziĝis kaj protestis kaj volontulis kaj malĝojis. Ni ankaŭ faris muzikon kaj teatron kaj arton. Ni prizorgis unu la alian, kaj ni dancis kaj amis kaj fikis. La brakumo de ĝojo kaj arto kaj seksumo, alfronte al timo kaj necerteco, plibonigis niajn sentojn—ĝi bontenis nian psikan sanon—kaj ĝi havis ankaŭ la kroman avantaĝon, ke ĝi frenezigis niajn malamikojn. Ili ne povis kompreni kiel ni povus senti nin iaj krom mizeraj, konsiderante la defiojn, kiujn ni alfrontis—ilian avidon, ilian senzorgecon, iliajn antaŭjuĝojn— sed ni kreis kaj spertis ĝojon malgraŭ ilia malamo kaj malgraŭ ĉi tiu terura malsano. Ni turnis nin unu al la alia—ni turnis nin al niaj amantoj kaj amikoj kaj fojfoje nekonatoj—kaj diris, ‘Ili forfikiĝu. Nun fiku min.’

“Ni ne elradikigis aidoson, la morbon, kiu tiam malsanigis nin, sed ni batalis ĝin ĝis malpluirado kaj ni ankoraŭ eble venkos ĝin. La morbo, kiu nun malsanigas nian nacion estas malsama. Eble ni neniam elradikigos rasismon kaj seksismon kaj malamon. Sed ni ja batalos kontraŭ ili. Kaj ne aŭskultu iun ajn, kiu diras al vi, ke muziko kaj danco kaj arto kaj seksumo kaj ĝojo estas distroj de la batalo. Ili estas partoj de la batalo.”

— Dan Savage, usona GLAT-a aktivisto kaj konsila kolumnisto pri seksumo

Donald Trump sukcese manipulis la usonan popolon por alpotenciĝi, kaj la vivo kontinuas. Dum neeta daŭro post la baloto mi tre malfacile povis ĝui ion ajn, ĉu seksumon aŭ lingvojn aŭ lingvokreadon aŭ kion ajn. La fakto, ke Usono nun havas narcisisman, rasisman, seksisman, transfobian fekaĉulon kiel prezidenton, malklarigas la estontecon kaj ŝajnigas la nuntempon kiel onian finan oportunon savi sin antaŭ ol pasis la tempo. Mi metis ĉiujn miajn dokumentojn en ordon; mi nun estas jure ina kaj miaj referoj por kirurgio estas skribataj. Tio okazas ne pro tio, ke mi pensas, ke tiuj aferoj savos min de transfobiaj homoj, kiuj sufiĉe dediĉis sin al mia doloro, sed pli pro tio, ke mi zorgas, ke tiuj aferoj baldaŭ ne plu estos eblaj.

Interdume mi devis memori denove ekĝui mian vivon. Mi serĉas ĉiun ajn manieron ridi: memeojn, fekafiŝadon, spektadon de humoraĵoj pri Donald Trump (laŭ mi Alec Baldwin ĝis nun plej ridige afektis lin), kaj plej bone, sarkasmon. La fakto, ke tiaj ĉi aĉuloj havas potencon, des pli gravigas la mokridadon pri ili. Bebo, kiu regas armeon, ja ankoraŭ estas bebo, kaj per certa aspekto, tio povas esti ege ridiga.

Mi estus tamen senzorga, se mi ne rimarkus, ke kvankam amo kaj mokridado kaj seksumo kaj feliĉo estas gravaj lertaĵoj por travivi, ankaŭ batalado estas tre grava lertaĵo por travivi, kiu necesos por nia longdaŭra pluvivado. Al iu ajn, kiu loĝas en Usono, ni devas plivigliĝi, kaj se vi ne loĝas en Usono, ne pensu eĉ dum sekundo, ke tio ĉi ne povas okazi al vi. Tiel Trump venkis ĉi tie: neniu kredis, ke li efektive povis venki, do neniu sufiĉe vigle klopodis haltigi lin ĝis multe tro malfrua horo. Ili pensis, ke li estis marĝena kandidato kun neniom da ŝanco. Mi vidas multajn aliajn tiajn homojn ĉirkaŭ la mondo (ekzemple Geert Wilders), kaj oni ne povas daŭre lasi tion ĉi kontinui. Do sendepende je kio vi kredas, se vi malamas faŝismon, batalu kontraŭ ĝi per kion ajn vi opinias vere efika. Kvankam mi havas malmultan fidon pri demokratio, skribado de leteroj kaj telefonvokado de politikistoj estas ankoraŭ pli efika ol la naiva kredo, ke feliĉo sole savos nin. La ununura maniero, kiel amo venkos, estas se nia difino de amo inkludas agadon por protekti kion ni amas.

Universalism, international auxiliary languages, and social justice

The universalist premise behind Esperanto is often described as “idealistic” and “utopian,” and can be summed up with its interna ideo (internal idea): “On the foundation of a neutral language eliminate the walls between the nations and make the people accustomed to each other, so that each of them will see in their neighbor only a human and a brother.” (Zamenhof, 1912, Parolado antaŭ la Oka Kongreso Esperantista; translation my own.)

In a sense, looking at everyone as a human, ignoring differences and focusing on similarities, sounds like a great idea. This premise is far from exclusive to the Esperanto movement, and defined many social justice movements in the 20th century. But unfortunately, it has not brought the justice it has promised. Inequality does not go away just because you ignore it. For example, if I associate with a group of abuse victims, and the group ignores LGBT issues because they’re a movement for abuse victims only, that doesn’t change the fact that when I apply for PTSD therapy or housing for battered women, my being transgender and bisexual can cause me to be discriminated against, and it has. Add the fact that I am neurodivergent and disabled, so my insurance options are limited, and the situation looks even worse. My issue is not that exactly that I’m LGBT, nor that I have PTSD, nor that I’m neurodivergent, nor that I’m disabled: it’s all of these things at the same time.

Last year I wrote a post, “How universal can a language be?”, which sparked a discussion of how an auxlang that was truly inclusive would be made. I think as a fundamental principle, any auxlang designed for the world we live in right now, rather than a future utopia, must acknowledge that there are differences between people, and that these differences often have a combined effect greater than the sum of its parts (intersectionality). This means allowing for self-definition, allowing for the people who have experience with something to decide how to define themselves, instead of following the gospel of someone who lived over a century ago and didn’t even see the problem with saying that all humans should see each other as brothers.

The criticism often raised by traditionalist Esperanto speakers is, “Wouldn’t this make it devolve into dialects?” Such a belief stems from 19th-century attitudes about language, where dialects were seen as terrible and unfortunate things, as “impurities” arising from the one true language. The ideal auxlang, in my eyes, allows for dialects. What does it matter if different social groups speak differently, if they understand each other? Dialects are not a problem, but snobby and pretentious attitudes towards so-called “proper language use” definitely are. And anyone who is analytic about Esperanto would recognize that even “fundamenta Esperanto” already has quite a few dialects, reflecting different schools of Esperanto instruction as well as viewpoints on things like the 15th rule (neologisms) and pseudosuffixes (e.g. changing -kcio to -ado, when underlying roots didn’t previously exist).

The goal of any auxlang that strives to create a just world, should be to decentralize the dominant culture, and to eliminate cultural dominance. Of course, it would be ridiculous to claim that a language could do this. Such a language must only be part of a broader movement, a means to the creation of a just world. And it must be considered replaceable whenever it proves to be unjust, or whenever people have become too rigid about it. The goal is not linguistic stability; the goal is justice. The goal is not to make people see each other as equals, but to make people equal.

Trump venkis pro tio, ke la usona maldekstro dormis kaj sonĝis pri neevitebla progreso.

Antaŭ unu jaro mi rendevuis kun alia transgenra virino, kiun mi renkontis per aminduma retejo. Mi diris al ŝi, ke mi maltrankvilis pro la populareco de Donald Trump. Ŝi diris, ke li neniam estos prezidento, nek eĉ iĝos kandidato. Mi respondis kun la mezuroj de publika opinio kaj ŝi diris, “Tiuj ne pravas; ili nur mezuras la opiniojn de homoj, kiuj emas respondi al ili. Tio estas fantomo por distri vin de la problemoj pri Hillary Clinton.”

Mi demandis, “Ĉu ne estas tre zorgige, ke li sufiĉe popularas eĉ por gajni neprecizajn taksojn de publika opinio? Ĉu la ekzisto de liaj subtenantoj mem ne estas problemo?”

“Ne,” ŝi respondis. “Homoj ĉiam kredis je stultaĵoj, sed la mondo tamen pliboniĝis.” Ŝi tiom malestimis min pro tio, ke mi eĉ pensus ke li povus iĝi prezidento, kaj mi tiom koleris pri ŝia neserioza konsidero de la cirkonstancoj, ke ni neniam denove vidis unu la alian.

Tio estas tipa ekzemplo de la usona maldekstro: homoj tro memkontentaj por vidi la venontan ŝtormon, tro ĉinikaj por eĉ kompreni ĝian seriozecon, kaj tro egoismaj por organiziĝi unu kun la alia kontraŭ kunaj problemoj.

Suzette Haden Elgin’s other conlangs

Raye Chell Mahela

Images of aliens from the cover of Native Tongue books

Suzette Haden Elgin, the creator of Láadan and author of the Native Tongue book series (among others), had been working on a new novel prior to her health problems. According to her LiveJournal, she was in the process of re-writing it by hand.

suzette

(http://ozarque.livejournal.com/657123.html?nojs=1)

How complete was the draft? Will it ever be released? Who knows…

The new novel was given the name Alien Tongues. As part of the novel, S.H.E. had also been working on new languages for the book: Thandi, Lenadess, Aubre, and Nangdi. On her official website, she posted the Swadesh Vocab List for these languages.

I’ve parsed these vocab lists to display them in a pretty table.

(more…)

Community and alienation

Raye Chell Mahela

Throughout my life, growing up and being part of online communities, I was always in one way or another put down and felt alienated, no matter the type of group. And so many people online hold the ability to say anything to anyone to be “sacred”. But that’s not how I run my communities.

I built an educational game development-oriented ecosystem for the past decade or so, and the #1 rule was to treat others with respect. In a community based around learning, one of the biggest enemies is feeling alienated.

As I began learning conlangs, I experienced the same alienation, over and over again. Part of the reason I started “La Aliuloj”, which is now Áya Dan, is because of this alienation. I want to create an environment, a blog, an educational and fun resource that does not alienate people. Because there are plenty of places to go to if you want to feel like shit.

For me, I’d much rather spend my energy supporting people, than trying to debate/argue with others who aren’t going to have their minds changed. When I create videos about asexuality, it is in the hopes of letting others know “See? You’re not alone”, moreso than trying to argue with the vitriol that one sees when they try to post about it.

And that extends to everybody. I don’t want to see anybody being shat on. And this includes religion. There are many people in this world, and many people are good, and many people are also religious.

I’m a firm believer that, even if religion didn’t exist, individuals would still find ways to be assholes to each other.

So let’s not be assholes to each other. Let’s treat each other with a mutual respect, and support each other, and cheer each other on, and create a supportive community where we can all come together and enjoy language.

Kiel ne respondi al plendoj pri diskriminado en la Esperanto-movado

Kiam marĝenuloj plendas pri diskriminado, ĉu en la Esperanto-movado aŭ aliloke, la maniero kiel oni respondas al la plendo tre gravas. Iuj formoj de respondo nur plu doloras la plendanton, kiu evidente jam estas sufiĉe vundita pro la evento, kiu kaŭzis la plendon.

Alfronte de raporto pri diskriminado en la Esperanto-movado kontraŭ marĝenuloj, oni nepre:

1. Ne diru, ke “tio ne okazas en nia movado.” Farante tion, vi nomas la marĝenulon mensoganto, sed kial marĝenulo mensogus pri tio? Kia estus la profito? Ekzistas kruela kaj sufiĉe reakciema mito, ke iuj marĝenuloj serĉas ion por ofendi ilin. Tiu mito estas ne nur kruela sed ankaŭ absurda. Raporti diskriminadon estas ege maltrankvilige pro tio ke marĝenuloj, bedaŭrinde, jam alkutimis al nevalidigo, sarkasmo, kaj plua psika dolorado respondaj al raporto.

2. Ne citu la internan ideon, la Prag-Manifeston, aŭ alian Esperanto-literaturaĵon. Tiuj malvivaj abstraktaĵoj neniel tuŝas la viv-spertojn de marĝenuloj. Ili estas, maksimume, idealoj, kiuj evidente ankoraŭ ne realiĝis se ĉi tia plendo ĵus alvenis antaŭ vi.

3. Ne rimarku, ke vi konas alian anon de tiu marĝena grupo, kiu neniam plendis. Imagu, ke marĝenulino frapis vian kapon, vi diris “Ĉesu!” kaj ŝi respondis, “Sed mia amiko Joĉjo estas blanka, aliseksama, cisgenra, nehandikapa, maldika, riĉa viro, kaj li neniam plendas kiam mi faras tion!” Ĉu tio estus bona kialo plu frapadi vin?

4. Ne parolu pri “veraj Esperantistoj” kaj “malveraj Esperantistoj.” Tio ne nur estas logika misrezonaĵo, sed samkiel #2, ĝi estas tro abstrakta. Kiel la pureco de la atakinto ŝanĝas la sperton de la marĝenulo? Ĝi neniel tuŝas tiun sperton. Ĝi estas tute nerilata al la problemo.

5. Ne parolu pri libero de parolado. La disputo neniel temas pri rajtoj. Ankaŭ rajtoj estas malvivaj abstraktaĵoj; vi parolas al reala persono, kiu spertis realan doloron. Plue, la Esperanto-movado ne estas registaro, nek la marĝenulo argumentas, ke registaroj forĵetu liberon de parolado. Ĉiu movado havas la plenan liberon forigi aŭ korekti kiun ajn membron laŭplaĉe. Aldone, en la granda plimulto da landoj kun leĝoj, kiuj protektas liberan paroladon, malama parolado ne estas protektita, ĉar ĝi timigas marĝenulojn kaj, sekve, malplimultigas ilian liberon! Ĉu vi kredas, ke marĝenuloj povas libere paroli alfronte de timigado fare de reakciemuloj? Ĉu aktive aŭ pasive, vi faros elekton, ĉu malplifortigi la povon de potenculoj timigi marĝenulojn aŭ plifortigi tiun povon.

6. Ne diru, ke marĝenuloj pli facile konvinkus aliajn homojn se ili agus pli afable. Nu, bone pripensu tion dum momento. Vi parolas al senpotenculo, kiu koleras pro la malafableco de plipotenculoj. Potenculoj kutime plendas malpli ofte (kaj ofte neniam) pri tiu malafableco, ol la tiel nomata “malafabla respondo.” Kial malafableco nur gravas kiam ĝi venas el marĝenulo? Ĉu tio estas malfacila demando? Kiam vi klopodas “afabligi” marĝenulon, vi nur plifortigas hierarkiojn.

Kompreneble mi povas aldoni eĉ pliajn, sed tiuj sufiĉu por nun. Eble en la estonteco venos dua parto.